Leczymy maleństwo.

Słuchajcie…

Lola jest u mnie trzeci dzień. Ma około czterech tygodni. Maleńka kuleczka, która zamiast poznawać świat – walczy z ogromnym strachem.

Nie zrobiła jeszcze ani jednego kroku sama po podłodze.

Jeśli ją postawię – zamiera. Piszczy. Wyje. Potrafi tak godzinę. Smaczki, zabawki, ścieżki z przysmaków – nic. Nie jest w stanie przekroczyć bariery swojego lęku.

W nocy? Kładę ją do legowiska i tam leży do rana. Nie ruszy się sama. Tylko cichutkie popiskiwanie, kiedy trzeba ją wziąć na ręce i wynieść, żeby się wysiusiała.

W domu panika.

W samochodzie panika.

Wszystko, co ma ściany i sufit, jest dla niej przerażeniem. Zastyga, jakby świat się kończył.

Jedyny moment, kiedy widzę w niej szczeniaka, to wtedy, gdy jest z innymi psami na dworze. Tam widać, że zna psie towarzystwo. Tam się otwiera. Tam jest odrobina normalności.

Poza tym – ogrom pracy przed nami.

A oprócz lęku – problemy zdrowotne.

Uszkodzone oczko, wrastające rzęsy, stan zapalny i ropa. Silne zarobaczenie. Zbieramy siły, żeby ją najpierw ustabilizować, a potem przeprowadzić zabieg oka. Jeśli będzie potrzeba – później diagnostyka stawów.

Dlatego proszę Was o wsparcie dla tej maleńkiej Loli.

Zbieramy na:

– chipowanie

– szczepienie

– leczenie oczka

– przyszły zabieg

Resztą zajmiemy się, kiedy przyjdzie czas.

Czyli stawy biodrowe i problemy neurologiczne..

Przed nią długa droga. Przed nami bardzo ciężka praca, zanim będzie gotowa do adopcji.

Ale nie odpuścimy jej.

Jeśli możecie – wesprzyjcie Lolę. Każda złotówka to realna pomoc w jej leczeniu i w drodze do normalnego życia.