Walka o samodzielne życie Hanii

Strach, niepewność, łzy, rozpacz... Nie to nie są emocje, które się czuje tuż po urodzeniu córeczki.

Hania urodziła się nagle w 27 tygodniu ciąży pilnym  cięciem cesarskim, spowodowanym spadkiem tętna (PROM) ważyła zaledwie 1030 gramów stan ogólny ciężki, zaintubowana już po pierwszych dobach stwierdzono wylew dokomorowy I stopnia... W 7 dobie życia poszerzenie przewodu tętniczego.

Rozpacz, jeszcze większy strach o twój cały maleńki świat, o twoje ukochane dziecko. 

Stan naprawdę ciężki.

Po miesiącu trafiliśmy do Szczecina do szpitala, gdzie Hania miała wykonany zabieg operacyjny zamknięcia przewodu Botalla, i trzykrotną laseroterapie, spowodowaną retinopatią wcześniaczą III stopnia. W trakcie pobytu w Szczecinie wylew dokomorowy poszerzył się do aż III stopnia, ale na nasze szczęście samoistnie się wchłonął. Po kolejnym miesiącu Hania została w końcu wypisana do domku, lecz pod opieką hospicjum domowego.

Dzisiaj, choć idziemy cały czas do przodu, wspinamy się ku górze, i rozwijamy, Hania podjęła naukę w przedszkolu, mi jako matce, cały czas towarzyszy strach i niepewność co dalej będzie z moją córeczką...

Mamy stwierdzony autyzm, dużą wadę wzroku, Hania wymaga stałej rehabilitacji oraz terapii sensorycznej. 

Ciągłe wizyty u specjalistów a co za tym idzie naprawdę duże koszta.

Dlatego też wierzymy, że są ludzie o dobrym sercu, którzy zechcą nam wspomóc tę codzienną walkę o lepsze jutro Hani. ❤️