29 stycznia moje życie się zatrzymało. Pomóż mi je odzyskać

29 stycznia moje życie zatrzymało się. Chcę wrócić do moich córek.

Mam 45 lat.

Jestem mężem i tatą dwóch córek – mają 11 i 15 lat.

Jeszcze niedawno prowadziłem normalne życie. Pracowałem jako kierownik sprzedaży terenowej w Wedlu. Odpowiadałem za zespół siedmiu przedstawicieli handlowych, spotkania, wyniki, klientów, kalendarz wypełniony po brzegi.

Praca, rodzina, plany na przyszłość.

Nic szczególnego.

Po prostu życie.

A potem przyszedł 29 stycznia 2026 roku.

Kilka dni wcześniej, podczas badań medycyny pracy, usłyszałem:

„Okaz zdrowia”.

Wyniki wyglądały dobrze. Cukier 88 mg/dl, cholesterol 114 mg/dl.

Kilka dni później wykonywałem kolejne badania.

I nagle wszystko się zmieniło.

Pojawiły się niepokojące wyniki badań, stan zapalny i objawy, których wcześniej nie miałem. Rozpoczęła się diagnostyka onkologiczna. Dostałem kartę DiLO i pilne skierowania.

Od tamtego dnia minęło już osiem miesięcy.

Osiem miesięcy życia podporządkowanego badaniom, konsultacjom, oczekiwaniu, kolejnym wynikom i próbom znalezienia odpowiedzi na pytanie:

co właściwie dzieje się z moim organizmem?

Nie chcę udawać, że wszystko jest dobrze.

Przez te miesiące próbowałem zrobić wszystko, co byłem w stanie zrobić sam.

Były konsultacje, badania, diagnostyka i różne próby wspierania organizmu.

Sam sfinansowałem m.in. około 45 wlewów, głównie witaminy C i glutationu, kwasu alfaliponowego, około 40 zastrzyków preparatu Immunofan oraz inne działania, które miały pomóc mi utrzymać organizm w możliwie dobrej kondycji.

Od czerwca korzystam również z generatora wodoru.

Nie piszę tego po to, aby przekonywać kogokolwiek, że te metody leczą chorobę.

Piszę o tym dlatego, żeby pokazać, jak bardzo desperacko próbuję odzyskać zdrowie i jak wiele środków pochłonęły ostatnie miesiące.

Mam jeszcze jeden bardzo ważny powód, żeby żyć.

Moje córki.

11 i 15 lat.

Nie chcę, żeby zapamiętały tatę tylko jako człowieka, który przez miesiące chodził po lekarzach i czekał na kolejne wyniki.

Chcę być z nimi.

Chcę patrzeć, jak dorastają.

Chcę być obecny w ich codziennym życiu.

Chcę jeszcze normalnie pracować, podróżować, śmiać się z rodziną i planować kolejne lata.

Dlaczego proszę o pomoc?

Mam możliwość skorzystania z diagnostyki i leczenia w specjalistycznej klinice w Niemczech.

Koszt całego planowanego procesu to około 100 000 zł.

Dla mojej rodziny jest to kwota ogromna i obecnie poza naszymi możliwościami.

Dlatego pierwszy raz w życiu proszę o pomoc ludzi, których nawet nie znam.

Nie proszę o litość.

Proszę o szansę.

O możliwość wykonania kolejnych konsultacji, diagnostyki i podjęcia leczenia tam, gdzie będę miał możliwość uzyskania dodatkowej opinii i planu dalszego postępowania.

Chcę również transparentnie dokumentować kolejne etapy – wyniki badań, konsultacje, koszty oraz to, na co zostaną przeznaczone zebrane środki.

Jeśli możesz – pomóż.

Każda wpłata ma znaczenie.

100 zł.

50 zł.

20 zł.

A jeśli nie możesz wpłacić – bardzo proszę o udostępnienie tej zbiórki.

Być może zobaczy ją ktoś, kto zna lekarza, klinikę, fundację albo osobę, która będzie w stanie podpowiedzieć mi kolejną drogę.

Przez lata to ja byłem człowiekiem, który organizował, planował i pomagał innym rozwiązywać problemy.

Dzisiaj sam muszę poprosić o pomoc.

Mam 45 lat. Mam żonę. Mam dwie córki. Mam dla kogo żyć.

29 stycznia 2026 roku moje życie się zatrzymało.

Chcę je znowu uruchomić.

Jeżeli możesz – pomóż mi zrobić kolejny krok.

Dziękuję.

Tomasz