Chcę znów stanąć na nogi

Nie mogłem iść do ślubu o własnych siłach… więc wziąłem go w szpitalu. Nie czuję dziś w pełni własnego ciała… ale czuję, o co walczę.
I nie zatrzymam się, dopóki znów nie stanę na nogi.

-----------------------------------------------------------------------------

10.04.26 

Melduję postępy! Zobaczcie, co już wspólnie osiągnęliśmy.

Drodzy przyjaciele, kibice, darczyńcy!

Wielu z Was pyta, na co dokładnie idą środki z mojej zbiórki. 

Jako sportowiec zawsze grałem fair i tak samo chcę prowadzić moją najważniejszą walkę – walkę o powrót do sprawności.                                                 

Dzięki Waszej niesamowitej hojności udało mi się już opłacić i kupić niezbędne rzeczy, które codziennie pomagają mi "rozruszać" ciało:

• Rotor rehabilitacyjny – bez niego nie byłoby mowy o ruchu nóg i rąk.

• Motylki do ćwiczeń ud oraz piłki – to moja baza do codziennych, żmudnych powtórzeń.

• Ortezy i pasy uciskowe na kręgosłup – stabilizują mnie i pozwalają myśleć o pionizacji.

• Dodatkowa rehabilitacja bierna i masaże – to jedyny sposób, by moje mięśnie nie zapomniały, do czego służą.

Każda wpłata od Was to dla mnie kolejna godzina z fizjoterapeutą, kolejny milimetr ruchu. Dziękuję Wam z całego serca!

Mój kolejny cel: Turnus Rehabilitacyjny

Żeby jednak zrobić ten jeden, wielki krok naprzód, którego tak bardzo pragnę, muszę wyjechać na intensywny, miesięczny turnus rehabilitacyjny. Tam będę pod opieką specjalistów 24/7. Koszt takiego turnusu to 40 000 zł. To kwota, która zwala z nóg, ale to moja największa szansa na powrót do samodzielności.

Nie poddaję się. Trenuję, walczę i wierzę, że z Waszą pomocą ten sprint po zdrowie zakończę na własnych nogach.

Dziękuję, że jesteście w mojej drużynie!

-----------------------------------------------------------------------------

Mam na imię Maciej.

Jestem mężem, ojcem, sportowcem i wojownikiem.
I właśnie to ostatnie trzyma mnie przy życiu.

Siedem miesięcy temu spadłem z wysokości pięciu metrów.

Uderzenie, cisza i życie, które znałem – skończyło się w jednej sekundzie.

Zmiażdżony kręgosłup, pięć kręgów piersiowych.

Diagnoza, która dla wielu oznacza koniec wszystkiego.

Dla mnie to początek najtrudniejszej walki.

Dwa miesiące walczyłem o życie w Szwajcarii, kolejne  pięć miesięcy spędziłem w szpitalach w Szczecinie.

W tym czasie przeszedłem pięć poważnych operacji – kręgosłup składany na nowo, implanty, stabilizacja, a potem dramatyczne powikłania: infekcja, odma płucna, zapalenie otrzewnej.

Jedna z operacji trwała dwanaście godzin, w jej trakcie dwa razy byłem o krok od śmierci...

Ale wróciłem.

Kiedy wydawało się, że najgorsze za mną, przyszły kolejne uderzenia: operacja przepukliny, pęknięcie jelita i następna operacja.

Moje ciało zostało rozcięte, zszyte i wystawione na granice wytrzymałości.
Ale ja nadal tu jestem.

Dziś poruszam się na wózku. Mam częściowy niedowład nóg i ograniczoną kontrolę nad ciałem.

To, co kiedyś było naturalne, dziś jest walką.
To, co było oczywiste, dziś jest celem.

Każdy dzień to praca o milimetry – o napięcie mięśni, o sygnał, który wraca.
I ja te milimetry wygrywam.❤️ A w środku tego wszystkiego wydarzyło się coś, co daje mi siłę większą niż wszystko inne. ❤️

Wziąłem ślub.

Nie dlatego, że „tak wyszło”, ale dlatego, że są rzeczy w życiu silniejsze niż strach, ból i okoliczności.

Miłość nie poczekała na lepszy moment, nie potrzebowała idealnych warunków.
Byliśmy my, pewność i decyzja, że idziemy przez to razem – bez względu na wszystko.

To był jeden z najmocniejszych momentów w moim życiu.
Bo w chwili, kiedy wszystko mogło się rozsypać, my wybraliśmy siebie jeszcze bardziej.❤️ Wracam do domu. ❤️

Po miesiącach bólu, operacji i szpitalnych ścian jestem juz 3 miesiąc w domu,niestety nie jestem w stanie wyjść na spacer,nie ma szans zeby zejść z 3 piętra i cieszyć się życiem 🥺💔...3 piętro,kręte schody,półapka która zamyka mi wyjście na powietrze do ludzi i życia...

Nie wracam jednak „po wszystkim”.

Wracam do kolejnego etapu walki.

Najważniejszego.

Lekarze mówią jasno – jest szansa.

Pojawiają się sygnały nerwowe, ciało nie powiedziało ostatniego słowa.

Teraz wszystko zależy od jednego:
intensywnej, specjalistycznej rehabilitacji.

Godziny pracy, codziennie, bez przerwy.
To moment, który może zdecydować, czy stanę na nogi.

Całe życie byłem wojownikiem.

Reprezentowałem Polskę w sprincie, zdobywałem medale, jako trener pomagałem innym wygrywać ich walki – ze słabością, bólem i brakiem wiary. Dziś jestem dokładnie w tym miejscu.
I wiem jedno: nie przegram.

Walczę dla mojej żony, walczę dla moich córek, walczę o to, żeby znów stanąć przy nich – na własnych nogach.

Jeśli jesteś tutaj, to nie jest przypadek.

Możesz być częścią tej walki.

Twoje wsparcie to nie gest – to realne godziny rehabilitacji, kolejne szanse, kolejne kroki, kolejne „dam radę”.

Nie proszę o współczucie.                                                                                 

Wchodzę w tę walkę w pełni, ale żeby ją wygrać, potrzebuję zaplecza.

Potrzebuję Ciebie.
Pomóż mi wrócić.
Pomóż mi stanąć.
Pomóż mi wygrać.

Dziękuję za każdą pomoc, każde udostępnienie i każdą złotówkę, która zamienia się w kolejny krok.

Maciej 💪