29. urodziny Moniki. Pomóż mi nie stracić samodzielności.

Dzisiaj kończę 29 lat.

Urodziny zwykle kojarzą się z marzeniami, planami i nadzieją na przyszłość. Rok temu o tej porze myślałam przede wszystkim o jednym marzeniu.

20 września 2026 roku spełniło się. Byłam na koncercie LemON-a i Ewy Farnej. Dla wielu osób to tylko kilka godzin muzyki. Dla mnie był to dowód, że mimo wszystkich ograniczeń nadal mogę przeżywać piękne chwile i spełniać swoje marzenia.

Dziś moje największe marzenie wygląda jednak zupełnie inaczej.

Nazywam się Monika Mosór. Od urodzenia żyję z przepukliną oponowo-rdzeniową, wodogłowiem, zespołem Arnolda-Chiariego typu II, padaczką i skoliozą neurologiczną.

Przez całe życie walczę o sprawność i samodzielność. Nigdy nie marzyłam o idealnym zdrowiu. Chciałam jedynie jak najdłużej zachować niezależność i możliwość wykonywania codziennych czynności bez pomocy innych.

Niestety z każdym rokiem staje się to trudniejsze.

W marcu 2026 roku pojawił się nowy problem. Ból nogi okazał się skutkiem ucisku nerwów przez skrzywiony kręgosłup. Taki ucisk może prowadzić do dalszego osłabienia mięśni i pogarszania sprawności, a w przyszłości może oznaczać konieczność kolejnej operacji.

To właśnie utrata samodzielności budzi we mnie największy lęk. Boję się dnia, w którym obudzę się i odkryję, że czegoś, co jeszcze wczoraj było możliwe, dziś już nie potrafię zrobić.

Ostatnie tygodnie przyniosły kolejne zmartwienie. Od ponad dwóch tygodni zmagam się z bardzo silnym bólem brzucha. Rozpoczęła się seria badań, konsultacji i nieprzespanych nocy. Podczas diagnostyki lekarze wykryli podejrzaną zmianę na jajniku. Przede mną kolejne badania i kolejne pytania, na które wciąż nie znam odpowiedzi.

Mimo bólu i strachu nie rezygnuję z rehabilitacji. Wiem, że każda terapia pomaga mi dłużej zachować sprawność.

Dlatego w przyszłym roku chciałabym uczestniczyć w specjalistycznym turnusie rehabilitacyjnym, obejmującym między innymi terapię PNF, bieżnię AlterG, terapię mięśniowo-powięziową, metodę Vojty, terapię neurotaktylną oraz trening regulacji emocji.

To nie jest walka o cudowne ozdrowienie.

To walka o zachowanie samodzielności. O możliwość samodzielnego funkcjonowania. O kolejne miesiące i lata sprawności.

Jeszcze niedawno marzyłam o koncertach i podróżach. Dziś marzę o czymś znacznie prostszym. Chciałabym za rok móc spojrzeć na siebie i powiedzieć:

„Nadal daję radę.”

To nie tylko zbiórka na turnus rehabilitacyjny, ale także wsparcie mojej codziennej walki o zdrowie: rehabilitacji, terapii, leków, badań i sprzętu ortopedycznego. Każda pomoc daje mi nadzieję i realną szansę na zachowanie jak największej sprawności.

W dniu moich 29. urodzin nie proszę o prezenty. Proszę o szansę, by za rok nadal móc powiedzieć: „Wciąż jestem samodzielna. Wciąż walczę. Wciąż daję radę.”

Monika Mosór ❤️