Na pomoc Oli

Nie tak miało wyglądać dzieciństwo mojej córki…

Ola ma 9 lat. W listopadzie skończy 10. Powinna dziś martwić się szkołą, śmiać się z koleżankami, planować swoją pierwszą Komunię Świętą… Zamiast tego walczy o zdrowie i życie.

Pojechałyśmy do lekarza spokojne – miała to być zwykła kontrola, coś niegroźnego. Kaszak. Może tłuszczak. Nikt nie był przygotowany na to, co usłyszałyśmy później.

Złośliwy nowotwór. Mięsak Ewinga.

Te słowa rozbiły mnie na kawałki. Od tamtej chwili wszystko się zmieniło. Szpital, lekarze i badania stały się naszą codziennością. Strach – naszym cieniem. Ola przeszła biopsję i pierwszą chemioterapię…i tak będzie przez długi czas.

Patrzę na moje dziecko i widzę, jak bardzo cierpi. Jak z dnia na dzień choroba odbiera jej siły, radość, dzieciństwo…. Nie może spotykać się z koleżankami. Nie pójdzie w tym roku do Komunii. Nie może żyć jak inne dzieci.

A przecież to taka wyjątkowa dziewczynka… Pełna ciepła, uśmiechu, wyobraźni i pasji. Uwielbia malować, tworzyć origami, budować z klocków Lego. Nawet teraz – między kolejnymi kroplówkami – próbuje się uśmiechać. Mimo wszystko stawia dobrą minę do złej gry.

Dla mnie.

Na co dzień wychowuję Olę sama. Jesteśmy we dwie… i ta choroba, która przyszła do naszego życia bez zaproszenia.

Musiałam zrezygnować z pracy, żeby być przy niej cały czas. Nie mam wyboru – jestem jej mamą. Muszę być obok, kiedy się boi, kiedy cierpi, kiedy potrzebuje mnie najbardziej, czyli teraz.

Ale nasza rzeczywistość to nie tylko walka o zdrowie… To też codzienna walka o wszystko. Koszty leczenia, leki, dojazdy do szpitala, rehabilitacja… To wszystko nas przerasta. Dodatkowo Ola ma astmę oskrzelową, która dodatkowo osłabia jej odporność.  Pisząc to, łzy same lecą mi po twarzy… Bo jako mama powinnam móc ją ochronić, robić wszystko, by jej dzieciństwo było beztroskie i szczęśliwe. A jedyne, co mogę dziś zrobić, to prosić o pomoc.