Nasze Dzieci w Indiach

Aktualizacje

• 

  Anna Rozanska

  08.11.2026

  08.11.2026

  Wybaczcie, że piszę tak sporadycznie o tym, co dzieje się w Domu. Jak zawsze mam tylko jedno usprawiedliwienie: gdy jest się tak małą Fundacją i robi wszystko (zwłaszcza prowadzi aukcję na fb) po pracy, to tak to wygląda. Postaram się pisać regularniej.
  ***
  Dziś zaczyna się w Indiach Diwali, święto świateł, jak o nim mówimy na Zachodzie. Jest o bodajże najważniejsze święto w hinduizmie, upamiętniające powrót boga Ramy po latach wygnania do Ajodhji, a inaczej zwycięstwo światła nad ciemnością, dobra nad złem - lub też przebudzenie się z mroku niewiedzy i egoizmu.
  ***
  W naszym Domu nie ma w tym roku glinianych lampek ani światełek, które wskazują drogę bogini Lakshmi. Dlaczego tak? Bo niedawno zmarła mama Jamuny, matki zastępczej, przyszywana babcia Dzieci, z którą co roku obchodziły ważniejsze święta. Dla wyznawców hinduizmu - jak nasi rodzice zastępczy - żałoba trwa rok ponieważ subtelne więzi łączące je z bliską osobą nie znikają ot tak. Wędrówka duszy przed kolejną inkarnacją trwa jakiś czas, mówi się, że rok właśnie, i z szacunku dla tego procesu rodziny unikają głośnych festiwali czy radosnych okazji jak śluby. A sami, niosąc w sobie dalej karmiczne więzi i energię oderwania, spędzają ten rok na refleksji i modlitwie.
  ***
  Rodzice nie chcą, oczywiście, pozbawić Dzieci frajdy, więc wczoraj wieczorem zabrali je na Mela Ground - czyli miejski plac, gdzie odbywają się wszystkie festiwale. Oglądali występy na scenie, doroczny konkurs tańca (ach!), pojeździli na karuzeli i podjedli sobie rzeczy, których nie ma w domu.
  Na zdjęciu po prawej zobaczycie Jamunę, obok niej Bazelle'a w czerwonej kurtce, który w zachwycie wyciąga ręce po przekąskę. Btw, wydaje mi się, że to bhel puri, czyli taki snack z dmuchanego ryżu, chutneyi, tamaryndowca i cebulki, pychota! A za nim w kolejce stoją dziewczynki:))
  ***
  W Kalimpongu zaczyna się zima, która wygląda zupełnie inaczej niż w Polsce. Kalimpong leży na pogórzu, na wysokości 1500 metrów npm, więc w ciągu dnia - o ile nie ma mgieł - można chodzić w koszulce i ogrzewać się w słonku. Wieczorem zaś temperatura spada tak bardzo, że zakłada się kurtki i czapki (jak Jamuna), a w domu zwykle się marznie (przynajmniej ja zawsze marznę), bo w domach nie ma ogrzewania i wszyscy śpią pod kilkoma kocami.:))
  Dzieciaki są bardzo, bardzo zahartowane i nie chorują! Czasem pociągają tylko nosem, biegając dalej boso po kamiennej posadzce - tak to w górach chowa się dzieci.
  ***
  I jeszcze najlepsze życzenia: Happy Diwali! Niech będzie to dla Was czas pokonania wszelkich mroków duszy i jasności - jasności w umyśle, jasności co do celów w życiu i promiennej, hojnej obecności, której tak potrzebują inni ludzie!
  Z wdzięcznością za Waszą troskę o Dzieci, zawsze!