Jeszcze patrzy, ale gaśnie

Boję się go dotykać…

Leży przede mną wielki kocur. Powinien budzić respekt. Powinien być silny, dumny, piękny.

Ale został z niego tylko wrak życia.

Boję się go dotykać.

Bo jego ciało jest jak mapa cierpienia.

Całe w ranach. Zakrwawione. Poszarpane. Poranione do żywego mięsa.

Na każdym kawałku skóry ślady bólu, walki i powolnego umierania.

Kleszcze obsiadły go jak śmierć.

Piły jego krew dniami i nocami.

Wysysały z niego siłę, odporność, resztki życia.

Zostawiły gorączkę, zakażenia, wyniszczenie, osłabienie tak wielkie, że ledwo oddycha.

Ale to nie tylko kleszcze go zniszczyły.

To bezdomność.

To głód skręcający wnętrzności.

To noce w zimnie i deszczu.

To brak kastracji i niekończące się walki z innymi kocurami.

To życie, w którym każdy dzień był wojną.

To duży kot… ale gdy przesuwam dłonią po jego grzbiecie, czuję tylko ostre kości kręgosłupa.

Skóra i kości.

Nic więcej.

Z pyszczka leci czarna wydzielina.

Zęby powybijane.

Rany są wszędzie.

Ale najgorsze są jego oczy.

Nie ma w nich złości.

Nie ma już strachu.

Nie ma nadziei.

Jest tylko rozpacz.

I ból.

Taki ból, który trwał za długo.

Taki ból, który złamał to zwierzę od środka.

Ten kot zatracił się w cierpieniu.

Stracił godność.

Stracił siłę.

Prawie stracił życie.

Nie możemy stracić go my.

Musimy go leczyć. Natychmiast.

Potrzebne są badania, leki, hospitalizacja, opatrunki, diagnostyka i długa walka o każdy kolejny dzień.

Błagamy o pomoc.

Każda wpłata to realna szansa, że jeszcze kiedyś w jego oczach zamiast rozpaczy pojawi się spokój.

On nie może już dłużej cierpieć.