Pełne klatki. Puste konto. POMOCY!

Tak źle naprawdę dawno u nas nie było…Nie wiemy nawet, jak zacząć ten post.

Zwykle, kiedy prosimy Was o pomoc, staramy się pisać o nadziei. O tym, że wspólnie damy radę. Że jeszcze trochę i będzie lepiej.

Dzisiaj nie potrafimy. Jesteśmy po prostu załamani.

Opłaciliśmy część faktur. Części wciąż nie udało się uregulować. A kiedy dziś spojrzeliśmy na konto… zostało na nim niecałe 6 złotych.

6 zł.

Przy ponad 20 kociakach – tych malutkich i tych większych – oraz Soni i Johnym, którzy są pod naszą opieką.

Każdego dnia trzeba je nakarmić. Każdego dnia trzeba posprzątać kuwety. Każdego dnia ktoś potrzebuje lekarza, leków, badań albo zwyczajnie naszej obecności.

A przecież każdego dnia pojawiają się też nowe zgłoszenia.

Od stycznia na same faktury poszło z naszego konta ponad 40 tysięcy złotych.

W te wakacje – już około 10 tysięcy.

I ta kwota cały czas rośnie.

Bo kiedy leczymy jednego kota, przyjeżdża kolejny.

Kiedy spłacamy jedną fakturę, pojawia się następna.

Kiedy wydaje nam się, że choć na chwilę odetchniemy – dzwoni telefon.

„Przybłąkała się do mnie kotka z małymi. Macie je zabrać.”

„To wasz obowiązek.”

„Ja nie będę ich łapać, tylko zgłaszam.”

I wiecie co?

My już naprawdę nie mamy gdzie ich zabierać.

Nie mamy miejsca.

Nie mamy wystarczającej liczby klatek.

Brakuje nam domów tymczasowych.

Brakuje nam czasu.

Brakuje nam sił.

I – co właśnie najbardziej boli – nie mamy już pieniędzy.

A mimo wszystko próbujemy.

Bo jak powiedzieć małemu, przerażonemu kotkowi, że nie możemy go przyjąć, bo konto jest puste?

Jak spojrzeć w oczy zwierzęciu potrzebującemu pomocy i powiedzieć: „przepraszamy, nie mamy już za co cię leczyć”?

Jesteśmy pod ścianą. Serio.

Skończył się żwirek – choć jeszcze niedawno cieszyliśmy się, że mamy zapas.

Skończyły się koce.

Skończyła się pościel.

Kończą się klatki kenelowe.

Rosną niezapłacone faktury.

I kończą się nasze możliwości.

Najgorsze jest to, że my chcemy pomagać dalej. Naprawdę chcemy.

Tylko coraz częściej mamy wrażenie, że dobre serce stało się dla niektórych wygodnym rozwiązaniem.

Ktoś znajduje kotkę z małymi – zamiast zabezpieczyć ją u siebie choć na kilka dni, nakarmić i poczekać, aż zwolni się u nas miejsce, słyszymy: „macie ją zabrać”.

Ktoś widzi małego kociaka – telefon do nas.

Ktoś nie dopilnuje swojej kotki – a potem kilkoro maluchów „nagle się znalazło”.

I jesteśmy niemal pewni, że część zwierząt, które do nas trafiają, miała wcześniej swoich ludzi. Tylko odpowiedzialność za nie łatwiej zrzucić na tych, którzy zawsze pomogą.

Tylko że my też mamy granice.

Jeśli adopcje i domy tymczasowe nie ruszą, naprawdę nie będziemy w stanie pomagać kolejnym zwierzętom.

A tego najbardziej się boimy.

A te wszystkie małe oczy patrzą na nas każdego dnia.

One nie wiedzą, że nie mamy pieniędzy. Nie wiedzą, że nie mamy klatek. Nie wiedzą, że adopcje stoją. One po prostu czekają...