Pomóż mi stanąć na nogi

Mam na imię Ania. W tym roku kończę 40 lat. Moja historia jest trudna i pełna bólu, ale jest też dowodem na to, że mimo wszystkiego wciąż tu jestem.

Straciłam rodziców – odeszli na moich oczach. To doświadczenie zostawiło we mnie ślad, którego nie da się wymazać. Zostałam zupełnie sama, bez wsparcia, bez bliskich. W zeszłe lato byłam bezdomna. Spałam w toi-toiach, próbując przetrwać kolejne dni. Mój organizm był skrajnie wycieńczony – nie jadłam, nie piłam, byłam na granicy wytrzymałości. Sikałam krwią, ciało i psychika odmawiały posłuszeństwa.

Miałam wszystkiego dosyć. Nie widziałam już żadnego wyjścia. Chciałam zakończyć swoje życie, rzucić się pod samochód. Wtedy trafiłam do szpitala psychiatrycznego. To był moment przełomowy – pierwszy krok, choć bardzo trudny.

Ze szpitala trafiłam do ośrodka dla osób bezdomnych. Dziś nadal jestem sama. Nie mam rodziny ani znajomych. Każdy dzień jest walką – brakuje pieniędzy na leki, na jedzenie, na podstawowe potrzeby. Od 10 lat choruję na depresję, która nie odpuszcza.

Dodatkowo, przez długotrwałe leczenie i przyjmowane leki mam poważne problemy z zębami – liczne ubytki i zniszczenia. To sprawia mi ból, ale też odbiera pewność siebie i radość z uśmiechu. Bardzo potrzebuję środków na leczenie stomatologiczne, żebym mogła znów normalnie się uśmiechać i nie wstydzić się swojego wyglądu.

Kiedyś to ja pomagałam innym. Starałam się być wsparciem, gdy ktoś tego potrzebował. Dziś sama znalazłam się w miejscu, w którym muszę prosić o pomoc.Jestem na silnych lekach i w tej chwili nie jestem w stanie pracować. To jeszcze bardziej utrudnia mi powrót do normalnego życia i samodzielności.

A jednak wciąż żyję. I choć jest ciężko, to gdzieś we mnie tli się jeszcze iskra nadziei, że może kiedyś będzie inaczej.

Proszę również o modlitwę...