"Gdy miłość nie zna granic" - s. Rafała (elżbietanka)

Moje powołanie zaczęło się bardzo dziwnie...

S. Rafała (Helena, z prawej) z ojcem Pawłem Włodarczakiem i siostrą Ireną.

„W świecie rozdartym przez konflikty i cierpienie, historia jednej kobiety przypomina nam, że nawet najmniejsza iskra miłości jest w stanie rozproszyć największy mrok.”

Na co zbieramy fundusze?

Produkcja filmu dokumentalnego wymaga zaangażowania profesjonalnego sprzętu, czasu, podróży oraz pracy twórczej. Zebrane środki przeznaczymy na:

• Zdjęcia i realizację materiału (w tym niezbędne wyjazdy dokumentacyjne i produkcyjne).

• Postprodukcję (montaż obrazu, profesjonalny dźwięk oraz poruszającą, oryginalną ścieżkę dźwiękową).

Koszty operacyjne i promocję, aby film dotarł do jak najszerwszego grona widzów w Polsce i na świecie.

Każda, nawet najmniejsza wpłata, przybliża nas do momentu, w którym ta historia ujrzy światło dzienne i zacznie nieść dobrą zmianę.

Partnerstwo przy tej produkcji to doskonała okazja dla Państwa instytucji/firmy, by wesprzeć dzieło o wysokiej wartości etycznej i kulturalnej, budując wizerunek marki wrażliwej społecznie.

• Mecenat kultury: Wsparcie produkcji o wysokiej wartości etycznej i historycznej.
• Budowanie wizerunku: Wzmocnienie marki jako podmiotu wrażliwego społecznie i odpowiedzialnego (CSR).
• Dotarcie do widzów: Obecność Państwa marki w materiałach promocyjnych oraz na ekranie kina i VOD.

W 1967 razem z siostrą Imeldą Płotką zajęła się z niesieniem pomocy dla porzuconych i osieroconych dzieci w Jerozolimie, a także była inicjatorką założonego przez siebie sierocińca Domu Pokoju w Betlejem oraz na Górze Oliwnej.

Film przedstawia poruszającą i prawdziwą historię siostry Rafały, której życie i posługa w Ziemi Świętej stały się żywym świadectwem dobroci, odwagi oraz bezinteresownej miłości do drugiego człowieka szczególnie do porzuconych dzieci. W miejscu, gdzie od wieków krzyżują się ludzkie tragedie, napięcia i konflikty, bohaterka ukazała, że prawdziwa siła nie leży w przemocy, lecz w cichej, codziennej obecności przy tych, którzy cierpią najbardziej.

To nie jest kolejny dokument o wojnie czy podziałach politycznych. To uniwersalna opowieść o nadziei. Poprzez osobiste wspomnienia o s. Rafale, relacje świadków oraz archiwalne i współczesne kadry z Ziemi Świętej. Film zabiera widza w podróż w głąb ludzkiego serca, które nie ugięło się pod ciężarem obojętności i zła.

Nie jesteśmy wielką wytwórnią filmową z milionowymi budżetami. Ten film możemy stworzyć tylko razem – społeczność ludzi, którzy wierzą, że dobro jest silniejsze niż wojna.

Abp St. Gądecki o naszej filmowej bohaterce.

Ta niezwykła historia zaczęła się w chwili, gdy po izraelsko-palestyńskiej „wojnie sześciodniowej” wiele dzieci zostało sierotami. — Pozostawione same sobie mieszkały dosłownie na ulicy, często przy śmietnikach, a nawet na cmentarzach — wspomina s. Rafała. — Żywiły się przede wszystkim resztkami żywności znalezionymi na śmietniskach. To straszne, ale tak było... Niektóre z nich były pozornie w lepszej sytuacji — miały jedzenie w zamian za pracę. Ale to były ciężkie prace, ponad ich dziecięce, wątłe siły. Można powiedzieć, że były niesprawiedliwie wykorzystywane.

Siostra Rafała urodziła się 11 kwietnia 1931 r. Przyjaciele mówili o niej „misjonarka z prawdziwego zdarzenia”. Odznaczona licznymi nagrodami za swoją działalność, m.in. w 2017 r. Krzyżem  Pro Ecclesia et Pontifice od papieża Franciszka oraz przez Prezydenta RP Andrzeja Dudę Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Przez te wszystkie lata s. Rafała wraz ze współsiostrami uczyła dzieci tego, co najważniejsze, czyli aby potrafiły wybaczać. Mimo wszystko. W skomplikowanej bliskowschodniej sytuacji szczególnie Izraela i Autonomii Palestyńskiej nie jest to łatwe. Wielu jej wychowanków skończyło studia i znalazło dobrą pracę. Część założyła rodziny. - Mam nadzieję, że wniosą w życie wielu ludzi dużo światła i dobra – powtarzała misjonarka.

Do Ziemi Świętej wyjechała w 1961 r. i pracowała tam wśród osieroconych dzieci łącznie przez 52 lata. K  W 1967 r. wraz z s. Imeldą Płotką przystąpiła do organizowania pomocy dla osieroconych i porzuconych na ulicach Jerozolimy dzieci. Doprowadziła do otwarcia sierocińca „Dom Pokoju” na Górze Oliwnej, a następnie posługiwała w kolejnym z domów, otwartym w 2010 r. w Betlejem.

Musimy budować Polskę w każdym miejscu, gdzie jesteśmy: nie tylko materialnie, ale przede wszystkim duchowo. Bo kiedy jesteśmy duchowo mocni, sprawy materialne same się rozwiązują – mówiła s. Rafała w wywiadzie dla polskiej prasy udzielonym w 2017 r. po odebraniu odznaczenia od prezydenta.

– Ale ja nie chciałam, żeby było łatwiej. Ciągnęło mnie na misje. Pracowałam trochę w Polsce i nauczyłam się, jak należy postępować z dziećmi. Nie bałam się pracy z nimi, ale w tamtych warunkach musiałam jakby na nowo się ich nauczyć. One mają inne zwyczaje, co innego jest dla nich wyrazem miłości. Bez wsparcia Maryi i Jezusa nie dałabym rady. Potrzebowałam Ich pomocy.

Pewnego dnia dostałam zawiadomienie, że mam się stawić na pocztę. Bałam się paczek, bo ich odbiór wiązał się z opłatą celną. Przyjeżdżamy, a tam czeka na nas wielka paczka, pudło wielkie metr na metr. Pracownicy poczty się odsunęli, myśleli, że zaraz będzie wielki wybuch. Delikatnie wydobyłam z pudła przepiękną figurę Matki Bożej, z której płatki kwiatów sypały się aż do ziemi. Gdy ją zobaczyłam, szalenie się ucieszyłam. Krzyknęłam: – Maryja, welcome in Izrael. Urzędnicy powiedzieli: – Welcome, ale pieniądze zapłać. A ja na to: – Za co? Maryja była Żydówką i wróciła do siebie. Urzędnicy polecieli do kierownika, zastanawiali się przez dłuższy czas. W końcu wrócili do mnie i powiedzieli: – Skoro była Żydówką, nie musi płacić cła. I tak oto szczęśliwie przywiozłam Maryję do naszego domu.

Gdy miałam 16 lat, poszłam do kościoła modlić się o pomoc w zdaniu egzaminu. Wiadomo: jak trwoga, to do Boga. Klękam i słyszę wewnętrzny głos: Idź do klasztoru. Nie widziałam się w klasztorze, bo lubiłam tańczyć, śpiewać i wszędzie mnie było pełno. Rodzice chcieli, żebym skończyła szkołę pedagogiczną. Wszystko już było załatwione. Powiedziałam Bogu, że teraz nie mogę, że wstąpię do zakonu po maturze. Ale znowu słyszę ten głos: Za późno. Idź zaraz. Długo nie mówiłam o tym mamie, ale gdy się zaczęła denerwować, że szkoła mi nie odpowiada, to musiałam jej wyjawić tajemnicę. Mama była przerażona, bo moja najstarsza siostra umarła, gdy była w zakonie, mając zaledwie 27 lat.

Wspominamy Jej szczery oraz podnoszący na duchu uśmiech, Jej ogromny dar modlitwy, Jej kochające serce, które wychowało kilka pokoleń dzieci na wspaniałych ludzi i wspierało każdego, kto stanął na Jej drodze.

Siostra nagrodzona została za bohaterska działalność misyjną, dzięki której w Jerozolimie i Betlejem powstały dwa Sierocińce, które nazwane zostały DOMY POKOJU.

Jak stwierdza s. Kamila Paszkowiak, przełożona prowincji, takie powołanie elżbietańskie jak siostry Rafały to wyjątek, który Bóg daje raz na sto lat. Siostry mówią wręcz między sobą, że to dla nich druga Matka Teresa z Kalkuty.

Dlatego musimy ten film zrobić, aby jej pamięć trwała i była inspiracją dla nas wobec zła, wojny, cierpienia jakie dotyka nas każdego dnia ze wszystkich stron świata.

Trzeba odwiedzić dziesiątki osób, przejrzeć materiały, może nawet udać się do Ziemi Świętej, a to są znaczne koszty. Siostra Rafała jest Wielkopolanką, która nie doczekała się żadnego poważnego filmu o swojej działalności (filmowego życiorysu), a na pewno na to zasługuje.

W dobie kryzysu wartości i wszechobecnego lęku, film niesie przesłanie pokoju, solidarności i niezłomności ludzkiego ducha.

Wspieraj ten film na: Pomagam/siostrarafala Masz pytania? Napisz: [email protected] +48 780 133 803