Książka Pod wronimi skrzydłami

"Najlepiej zacząć od samego początku, ale czy to możliwe? Chcę opowiadać o wszystkim po kolei, czyli ten początek trzeba jakoś określić. Wybrać główny wątek opowieści, który będzie osnową barwnej tkaniny zdarzeń, splotem wątków ważnych i pobocznych, a wszystkie gdzieś się spotykają, ponieważ dotyczą tego samego: życia i śmierci." 

Tak rozpoczyna się książka Pod wronimi skrzydłami Adama Stępińskiego – podróż do czasów dzieciństwa na warszawskiej Woli. Pieniądze zebrane na tej zbiórce w całości zostaną przeznaczone na pokrycie kosztów związanych z jej publikacją – druk i dystrybucję. 

AUTOR – ADAM STĘPIŃSKI: 

Urodziłem się 8 listopada 1950 w Warszawie w szpitalu przy Starynkiewicza, jego budynek i dawna łaźnia stały się bohaterem jednego z opowiadań. Moje dzieciństwo związane było z Wolą, której poświęciłem kilkadziesiąt stron. W miarę dorastania pojawiły się w moich opowieściach inne miejsca w Warszawie. Opisywane zdarzenia stały się coraz poważniejsze. Doprowadziłem opowieść do symbolicznego faktu osiągnięcia dojrzałości. Z fabuły wynika , że nie bardzo lubiłem uczyć się, za psoty czynione nauczycielom zostałem srogo ukarany przez los, który skazał mnie na karierę nauczyciela. Obecnie jestem emerytem, ale umiłowanie literatury mnie nie opuściło, piszę wiersze, czasem nagradzane. Mam nadzieję, że lektura mojej opowieści zainteresuje czytelników, którzy teraz mogą bez przeszkód wpłacać pieniądze na wydanie książki, pisanej z myślą o nich i ich dzieciach.

Obserwując znikanie „mojej Warszawy”, postanowiłem utrwalić pamięć o mieście dzieciństwa i czasach, w których dorastałem. Fragmenty Pod wronimi skrzydłami ukazały się w „Kurierze Wolskim” (numery 159/460, 169/470, 172/473 i 175/476) i spotkały się z miłym odzewem czytelników, za co bardzo dziękuję. Prezentowana opowieść może zainteresować młodzież starszych klas szkoły podstawowej ze względu na ukazany proces dojrzewania narratora. Dorosłych lektura powieści przeniesie w świat wspomnień, niezależnie od miejsca zamieszkania. Pod wronimi skrzydłami będzie gratką dla varsavianistów i socjologów . Starałem się, aby wszystkim dobrze się ją czytało, a jej wymowa jest optymistyczna.

NA CO JEST ZBIÓRKA?

Zbieram pieniądze na wydanie książki, będę się starał, aby koszty edycji były jak najmniejsze, sam przeprowadzę korektę, składu dokonają studenci w ramach ćwiczeń. Niestety koszty druku i redakcji w wydawnictwach są wysokie i trudno mi samemu zgromadzić potrzebne fundusze ze skromnej nauczycielskiej emerytury.

Publiczna zbiórka nie tylko umożliwi mi wydanie książki, bardzo ważnej dla mnie i ciekawej dla czytelników, ale będzie formą nagrody za moją działalność wolontariacką (od kilkunastu lat działam w Towarzystwie Pomocy Głuchoniewidomym), stanie się również umocnieniem wiary w ludzką hojność i bezinteresowność. Dział Promocji Urzędu Dzielnicowego Warszawa Wola obiecał wykupić część nakładu, a więc Pod wronimi skrzydłami  będzie dostępna bezpłatnie.

Już wiosną 2020 roku będziemy mieli okazję spotkać się w Muzeum Woli i porozmawiać o książce, a także wybrać na spacer po „dzikim zachodzie” – wydarzenia te będą towarzyszyły wystawie o przemianach krajobrazu Woli po 1989 roku. Dokładne terminy zostaną podane na stronie muzeumwoli.muzeumwarszawy.pl.

O KSIĄŻCE:

W Pod wronimi skrzydłami przedstawiłem obraz Warszawy w latach 1956–1968, ale fabuła sięga końca XIX wieku. Opowieść o mieście jest bardzo zindywidualizowana, pisana z punktu widzenia warszawskiego chłopca, ma wiele rysów autobiograficznych. Styl i język narracji jest zróżnicowany, początkowe opowiadania pisane stylem powieści realistycznej, ale zmieniają się, kiedy opowiada narrator – sześcioletnie, siedmioletnie dziecko, a potem kilkunastoletni chłopak. Jego język odzwierciedla poszerzoną obserwację o przedstawionym świecie i zdobywaną wiedzę. W tekście występują wyrażenia gwarowe , archaizmy i regionalizmy. Wprowadziłem poetyckie widzenie świata, dlatego barokowe ozdobniki mogą zaskakiwać, powodując jeszcze większe zróżnicowanie stylistyczne. Leitmotivem są wrony i ich skrzydła – odnoszą się do różnych znaczeń.

Posłużyłem się konstrukcją szkatułkową, pozwala ona na czytanie poszczególnych opowieści jako całości autonomicznych, ale z lektury całego tekstu wyłania się obraz przemian Warszawy i bohatera.

Oś czasową akcji wyznaczają etapy prania i doroczne święta. Ta prosta budowa jest odzwierciedleniem ładu świata przedstawianego, a więc filozofii nieskomplikowanego świata dorastającego chłopaka. W opowieści zawarłem bardzo dużo szczegółów z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, uwiarygodniają one opowieść i stanowią źródło poznania przemian urbanistycznych i ideowych, piszę o tych ostatnich nie wprost, posługuję się aluzjami, żartem, tak popularnymi w tamtych czasach. Poświęciłem dużo miejsca na opisy wsi, jej obyczajów, ale powiązania gospodarcze i socjalne między wsią mazowiecką i Warszawą były wtedy bardzo ścisłe. Wprowadzenie opowiadań o znanych postaciach powoduje wzbogacenie świata przedstawianego, ubarwia opowieść anegdotami o znanych i popularnych osobach.