Rehabilitacja Ulki

Życie potrafi być brutalne, myślę widząc gasnący uśmiech Ulki.Życie składa się z wielu dołów i górek. Kiedy jesteś na górze to myślisz, że już nigdy nie przytrafi Ci się nic złego. Kiedy jesteś na dnie, to nie potrafisz sobie wyobrazić, że się z niego kiedykolwiek wydostaniesz. Ale to ULKA, nasza Ulka...z mojej klasy Ulka. I dla Ulki myśli trochę, pracy trochę ja Bolo chętnie oddam. Liczę każdy Jej uśmiech i minuty życia. Ale sama nadzieja nie wystarczy. Ulka napisała: "Grudzień 2006 - nagła całkowita utrata ostrości wzroku jednego oka. Szpital, badania, lekarze.21 grudnia 2006 r. - diagnoza: "stwardnienie rozsiane". To brzmiało jak wyrok - najgorszy Bożonarodzeniowy prezent jaki można sobie wyobrazić. Byłam przerażona. W początkowej fazie choroba nie dawała się tak mocno we znaki. Powróciła zdolność widzenia, byłam w stanie chodzić, pracować, żyć jak dotąd.  Niestety, problemy w domu, sprawa rozwodowa z czasem znacznie przyspieszyły rozwój choroby. Zaczęły się problemy z chodzeniem, z utrzymaniem równowagi. Żeby  móc się przemieścić musiałam się podpierać kijkami do Nordic walking. Dziś już niestety nie poruszam się o własnych siłach. Choroba przykuła mnie do wózka. Moje obecne życie to jeden wielki ból. Spastyka mięśni powoduje, że ból towarzyszy mi o każdej porze dnia i nocy. Jedynym ratunkiem dla mnie jest rehabilitacja - rehabilitacja ciągła i konsekwentna. Nie pracuję od grudnia 2017 roku. Jestem na rencie, otrzymuję też alimenty, ale koszty rehabilitacji i zakup sprzętu, który pomaga mi utrzymać się przy życiu, w znacznym stopniu przewyższają moje dochody." Tylko częściowo potrafię sobie wyobrazić życie z ciągłym bólem fizycznym. Jak ząb mnie boli to umieram. Ja-kawał faceta. A Ulka jest już leciutka jak piórko i nie mogę patrzeć, jak tym piórkiem miata codzienność wymagająca ciągłych nakładów finansowych. Dlatego nieprzywykły do proszenia o cokolwiek. Proszę.BOLO.