Na opłacenie walki o życie Buły

Nie przywykłam do tego żeby prosić kogokolwiek o pomoc, ale teraz to zrobię - życie tego szkraba jest dla mnie ważniejsze niż moja strefa komfortu. 

Nazywam się Oktawia, do listopada byłam zatwardziałą psiarą - mam 13letniego goldena, którego dostałam "w spadku" i kocham najmocniej. Kocham wszystkie zwierzęta, ale mierzyłam swoje siły na zamiary i nie decydowałam się z własnej woli na żadne inne zwierzaki - Czarek przez problemy zdrowotne wystarczająco mnie obciążał. 

Aż nastał ten dzień. Na wsi, u narzeczonego siostry dwie kotki się okociły. W sumie było 7 maluchów. Jedna z kotek zostawiła swoje kocięta drugiej i zniknęła, a tamta nie dając rady porzuciła wszystkie jak miały około miesiąca. Wiedząc, że są to ludzie topiący koty siostra zaczęła szukać im nowych domów. Jedna kotka trafiła do moich rodziców, a nasz mały bohater trafił na wieś do chłopaka drugiej siostry jako kociak podwórkowy - byle by przeżył. 

Niedługo później okazało się, że to najsłodsze kocię świata złapało koci katar i potrzebowało porządnego leczenia we Wrocławiu. Z racji kociaka u moich rodziców nie było wskazane łączenie chorego kota ze zdrowym, więc zaproponowałam, że wezmę Bułę jako dom tymczasowy do wiosny, kiedy to miał wrócić na wieś. 

Co tu dużo mówić - zakochałam się bez reszty w tym dzieciaku. Wiedziałam, że w końcu nastanie dzień rozstania, nie mniej śmiałam się do właściciela kota że chyba go nie oddam. 

I przyszła sobota, 8 stycznia. Obudziły mnie wymioty malucha, jak tylko wstałam zebrałam się i pojechałam na ostry dyżur do Kliniki Psa i Kota na ul. Krzywoustego. Pierwszym podejrzeniem były pasożyty, bądź zjedzenie przez niego kawałka zabawki - w końcu to małe kocię, nie ma jeszcze nawet 5 miesięcy. Dostał kroplówkę, leki przeciwwymiotne i pojechaliśmy do domu. W niedzielę mieliśmy się pojawić na kolejnej kroplówce i ewentualnej dalszej diagnostyce.. I tu zaczęły się największe problemy.. 

Pani weterynarz po konsultacji z koleżanką sprawdziła brzuch na usg w trybie FAST, zobaczyła problemy z jelitami. Potem szybkie decyze, rtg i potwierdzenie że trzeba ciąć. Koszt samego zabiegu na wstępie 2100zł, zależnie od skali uszkodzeń kwota mogła wzrosnąć. Nie obchodziło mnie to, chciałam go tylko ratować, nie widziałam innej opcji. Pojechałam do domu ciągle płacząc, czekając na wieści po operacji. Dopiero 4h później dostałam telefon ze wszystkimi informacjami:

Wgłobienie jelita z martwicą 10cm i perforacją, treść jelitowa w otrzewnej. 

Kwota wzrosła do 2500zł. Do tego koszty diagnostyki i za każdy dzień szpitala 200zł. Buła jest tam od niedzieli, dziś tj. 12.01 dostałam informację, że jelito jest niedrożne i jedyne co na ten moment zostało to nadzieja, że to tylko opuchlizna pooperacyjna. 

Nie widziałam go od niedzieli, serce mi pęka a od płaczu nie widzę praktycznie na oczy. Dla jednych będzie to tylko kot, dla mnie to członek rodziny, ktoś bliski, kto codziennie swoim słodkim pyszczkiem i mruczeniem budził mnie do pracy i umilał każdy wieczór. 

Kwota podyktowana jest obecnymi kosztami + koszty rekonwalescencji i przyszłych badań kontrolnych.

Kociak, jeżeli przeżyje zostaje u mnie. Nie oddaję go na wieś. 

Będę wdzięczna za każdą złotówkę.