Starość nie radość

Zobaczyłam ich na spacerze. Mały, kudłaty piesek i starsza pani. Szli powoli, noga za nogą, oboje tak samo schorowani i oboje tak samo dzielni. Ten piesek spojrzał na mnie i w tym jednym spojrzeniu było wszystko: ból, zmęczenie i bezbronność.

Zaczęłyśmy rozmawiać. Pani stara się jak może. Kocha go nad życie, chodzi do weterynarza na miarę swoich sił i portfela, ale życie po prostu ją przerosło. To jest ten moment, kiedy miłość do zwierzęcia to za mało, by wygrać z chorobą i brakiem pieniędzy.

Pani choruje na Parkinsona, ma niedowłady. Sama pilnie potrzebuje rehabilitacji, na którą w naszym systemie czeka się rok. Mimo to, każdego dnia wnosi tego psa na pierwsze piętro, choć sama ledwo się porusza. Wnosi go, bo on ma chore stawy i nie daje już rady wejść po schodach.

Piesek jest w stanie, który wymaga natychmiastowej interwencji. Pod starymi kołtunami kryje się cierpiące ciało. Ma ataki padaczki, a w pyszczku rośnie zmiana nowotworowa. 

Musi go zobaczyć neurolog, musi mieć zrobiony porządek z zębami i guzem. Potrzebuje też groomera, bo ta sfilcowana sierść to dla niego dodatkowy ciężar i ból.

Mamy puste konto i dziesiątki zwierząt pod opieką. Logika mówi: odpuść, nie dasz rady. Ale serce nie pozwala przejść obojętnie, gdy widzisz taką dwójkę. Ta pani nie prosiła o pomoc dla siebie, choć jej potrzebuje. My chcemy pomóc jej psu, by mogła spokojnie patrzeć, jak jej przyjaciel przestaje cierpiećMusimy zabrać go do dr Olender, świetnej pani neurolog, która postawiła na nogi Puszka. Musimy opłacić diagnostykę, leki i zabiegi. Sami tego nie udźwigniemy.

Prosimy, pomóżcie nam zdjąć ten ciężar z barków starszej, schorowanej kobiety i zabrać ból temu małemu stworzeniu.

Każda złotówka to realna pomoc dla tej dwójki.