Ciulowe staruszki

Posiadając szczury prędzej czy później spotkamy się z sytuacją, w której ze stada zostanie nam jeden, ostatni szczur. Nie da się dobrać ich tak, by wszystkie odeszły w tym samym czasie, bo nawet rodzeństwo będzie żyło różnie, zależnie od predyspozycji. Wtedy stajemy przed pytaniem – co teraz?
Jeśli nie chcemy już kontynuować przygody ze szczurzymi stadkami, pozostaje nam jeden. Zostawić w pojedynkę? Nie bardzo, no chyba że ktoś lubi oglądać szczurzą depresję. Wydać? Boli w serduszko, ale co innego można począć?
Wtedy zaczyna się szukanie – po znajomych, internetach, w fundacji. Pół biedy, jeżeli nasz ostatni szczurek jest w miarę młody i tryska zdrowiem. Wtedy najczęściej ktoś chętnie przyjmie go do swojego stadka. Ale co jeśli nasz ostatni wychowanek ma dwa lata, wysiadające nóżki, wzrok nie ten i całą baterię leków do przyjmowania?
Z doświadczenia wiemy, że ciężko dla takich staruszków znaleźć dobry dom. Super opcją może być zgadanie się z kimś, kto ma podobny problem i ustalenie, które z Was bierze szczurka drugiej osoby i tworzy stado starców w stylu lazaretu. Jednak co wtedy, gdy nie ma takiej opcji?

W takiej właśnie sytuacji byli bohaterowie dzisiejszego postu – Rubi oraz Zosia.
Rubi ma 2,5 roku i jak na swój wiek trzyma się bardzo dobrze. Zosia to z kolei 2-letnia samiczka. Każde z nich swoje stado straciło i ich ludzie szukali dla nich dobrego domku. W końcu, z racji braku odzewu, zajęła się nimi wolontariuszka z Ciulowego Hospicjum, dołączając do swojego stadka seniorów.
Łączenie ekipy odbyło się wyjątkowo spokojnie. Chłopaki pod butem (łapką? Ząbkiem?) Zosi spokornieli natychmiast i panuje przyjemna atmosfera domu spokojnej starości.
PS. Kaptur w tym stadzie to Corvo. Ma rok i miał za zadanie wprowadzić nieco ruchu do stadka dla dziadków. Cóż, zamiast tego nauczyli go leniuchować i został kluchą ^^’