Spłata kredytu hipoteka

Jestem Marek, normalny jak dotąd człowiek. Ciężko pracujący od zakończenia szkoły. Wspólnie z żoną wychowuję dwie urocze córki (nastolatki, bardzo piękne i grzeczne). Dlaczego napisałem "normalny jak dotąd"?

W życiu nigdy nie wiadomo co nas spotka. Są szczęśliwe chwile, momenty, których nie chcielibyśmy zapomnieć. Są i takie, które nie dadzą o sobie zapomnieć. W takiej sytuacji właśnie się znalazłem. Mój wyrok zapadł niespodziewanie. Pewnego dnia obudziłem się z bardzo rozmytym obrazem, bez ostrości widzenia. Myślałem, że to chwilowe, że przejdzie. 

Nie przeszło i dalej się rozwija. Choroba Stargardta - tak nazywa się coś co każdego dnia zabija mnie od środka. 

Przestaję widzieć to, co dla mnie najważniejsze (moje dzieci, żonę, rodzinę). Przestaję widzieć piękno świata. 

Wyobraź sobie jaki to jest ból. Świetnie radzący w życiu człowiek nagłe staje się wrakiem, staje się bezużyteczny. Tak, mocne słowo - bezużyteczny. 

Traci się pracę, zdrowie, chęć do życia (spokojnie, bez głupich myśli), zapał. 

Jestem bezsilny. Choroba jest nieuleczalna i postępująca. Swoje dzieci i żonę rozpoznaję z metra może dwóch, pozostałych już tylko ze słuchu. 

Obecnie jestem na rencie. Żona pracuje na najniższej krajowej. Dopóki pracowałem było ok. Kupiliśmy mieszkanie na kredyt. Dzięki naszej pracy udało się w większości go spłacić i niedługo byśmy zapewne go spłacili gdyby nie choroba, gdyby nie utrata mojej pracy.

Pieniądze, które zbieram są właśnie na spłatę tego co zostało do zapłacenia. 

Szczerze? Czuję się winnym tej sytuacji. Moim marzeniem jest zamknąć hipotekę i nie obciążać już mojej rodziny  kłopotami finansowymi. Chyba problemem do końca moich dni będę ja. I to chyba wystarczy.

Jeżeli możesz pomóż i udostępnij.