Gdy dzikość odbiera normalność

Są niczemu winne.. poza głupotą i bezmyślnością człowieka, gdzie niby kastracja to taka normalna sprawa, na porządku dziennym, ale dla niektórych to dalej wyczyn jak i zabieg nie do przyjęcia.

Po 2,5 miesiąca Karolina się poddaje.. nie jest w stanie nic z nimi wypracować, nie jest w stanie im pomóc.. Dzikość weszła w ich krew bardzo mocno.

Szukałyśmy fundacji, która mogłaby im pomóc - bezskutecznie. Oddać je do schroniska? Czy pozwolić im tak sobie dalej wegetować - bo co to  za życie, gdzie boisz się wszystkiego i nie chcesz podjąć współpracy z człowiekiem, nie chcesz zobaczyć co to fajne psie życie przy boku człowieka?

Potrzebuje 14 osób, które minimum przez pół roku byłyby w stanie poświęcić 100 zł miesięcznie - tyle i aż tyle by ta dwójka podrostków mogła znaleźć się w hotelu z behawiorysta i zacząć pracę, oraz poznawanie świata od tej lepszej strony, nie dzikości i walki o przetrwanie.

Jednorazowe wpłaty też będą na wagę złota!

Żadna z Nas nie jest w stanie pomóc im z własnej kieszeni, a widmo schroniska to ostateczność, która nigdy im nie pomoże wyjść na prostą.. nigdy nie znajdą domu.. nigdy nie będą szczęśliwe! 🥺

Potrzebujemy Was!