Rehabilitacja Lodzi

Moja przyjaciółka [od 45 lat] zachorowała z dnia na dzień pod koniec stycznia 2024 r. Niespodzianie. Trafiła do szpitala, gdzie podano jej zły lek. Stan pogorszył się do tego stopnia, że zabrano ją na OiOM. Jakie leczenie tam zastosowano, lepiej pominąć milczeniem. Leżała z sepsą i potwornym obrzękiem całego ciała. W połowie lutego szpital powiadomił najbliższych, że można się z nią pożegnać, bo to już koniec; może jeszcze dzień, może tydzień… A gdyby nawet jakimś cudem stąd wyszła, to wyłącznie do hospicjum ... Pojechałam tam z mężem i nie uwierzyliśmy szpitalowi. Zaczęliśmy drążyć temat i szukać rozwiązań. Kołem ratunkowym okazały się inne oddziały tego samego szpitala. Dziś moja przyjaciółka przebywa w Domu Opieki Społecznej i przechodzi indywidualną, odpłatną, wyjątkowo skuteczną rehabilitację. Z pozycji poziomej, przeszła po 3 miesiącach do siedzącej na wózku. Ciężko pracuje, by odzyskać sprawność i samodzielność.  

   W młodości była lekkoatletką. Po kontuzji zmieniła zawód i przez wiele lat pracowała jako nauczycielka. Dziś, jako emerytowany nauczyciel, nie ma pieniędzy, by opłacić ww. rehabilitację i pobyt w ośrodku opieki. Jeżeli jednak znajdziemy na to środki, za kilka miesięcy będzie mogła stanąć na własnych nogach, odzyskać sprawność i wrócić do swojego domu.

 Obie prosimy o wsparcie.

Zosia Sawecka-Gólczewska