Lęk, strach , długi...

Opis mojej zbiórki znają raczej wszyscy co mnie wsparli na pamieć. Raczej nie dolączą już tutaj nowe osoby więc chciałam przypomnieć : zakladając zbiórkę wstępna kwota była 40 tysięcy, udało mi się ten próg osiągnąć , dwa lata temu gdy ją otwarłam moje zadłużenie wynosiło ponad 76 tysięcy.

Spłaciłam bardzo dużo wierzycieli miedzy innymi : Provident , pożyczka plus , feniko , miloan, jedna pożyczka przeszła przez sąd i dostałam nakaz zapłaty. I nie pamiętam co tam jeszcze było..

I z dniem dzisiejszym chciałam wam bardzo wszystkim podziękować , nie dała bym rady bez tej zbiórki . Uratowaliście mnie . 

Przez tą zbiórkę spotkałam się z bardzo szerokim hejtem przez te ponad dwa lata .

Jedni mnie wyzywali od najgorszych , drudzy kazali zostawić dziecko i wyjechać za granicę , jeszcze inni życzyli jak najgorzej . Co dołowało mnie jeszcze bardziej. 

Ten rok zaczął się trudno , strata pracy , szukanie nowej , ale znalazłam i jakoś daje radę. ,,Jakoś'' bo jest mi strasznie ciężko , w nowej pracy początki zawsze są trudne i mam nadzieję że jakoś się do tego przyzwyczaję .  

Jestem tylko z wyplatą miesiąc do tyłu, w tym miesiącu nie mam żadnych przychodów, a rachunki muszę zapłacić plus 800 zł w ratach za te pożyczki .. ale nie zamierzam się poddać . 

Spłacam długi już od dłuższego czasu. Każda rata przybliża mnie do końca, przynajmniej w teorii. Na papierze ten moment nie jest już tak bardzo odległy – liczby pokazują, że meta jest coraz bliżej.

Ale dla mnie ten koniec wciąż wydaje się daleko. Każdy miesiąc to wysiłek, wyrzeczenia i ciągłe myślenie, czy na pewno wystarczy. Niby wiem, że to już ostatnia prosta, że najgorsze za mną, a jednak droga ciągle się dłuży.

Patrzę na kalendarz i widzę datę, która ma oznaczać wolność. Dla innych to może „już niedługo”. Dla mnie to jeszcze tyle dni stresu, tyle poranków z tą samą myślą w głowie.

Spłacam długi i wiem, że koniec jest niedaleko.