Nowa pompa - lepsze życie.

Mam na imię Natalia i mam 34 lata. Jestem osobą, która mimo choroby wciąż wybiera radość, pasję i życie na 100%.
Ruch to dla mnie więcej niż aktywność. To sposób, by poczuć siłę, energię i radość z bycia tu i teraz.
Moją największą miłością są podróże – to one sprawiają, że czuję się naprawdę wolna.

Ale od 8. roku życia towarzyszy mi ktoś nieproszony – cukrzyca typu 1. 
Na początku korzystałam z penów, czyli takich "nowoczesnych strzykawek", które umożliwiały mi precyzyjne podawanie insuliny.
Na szczęście od 13. roku życia mam swoją cichą towarzyszkę, pompę insulinową, która ułatwia mi trzymać cukier w ryzach. To dzięki niej mogłam żyć aktywnie, spełniać marzenia i być niezależna.

Dziś jestem w momencie, w którym muszę prosić o pomoc.

Miesiąc temu dowiedziałam się, że od 2026 roku osprzęt do mojej pompy insulinowej będzie wycofany – nie będzie do niej dostępnych wkłuć, zbiorniczków ani wężyka. Bez tego pompa staje się bezużyteczna.

Na domiar złego, moja cukrzyca w ostatnich miesiącach stała się szczególnie trudna do opanowania. Pomimo ścisłej diety, codziennego ruchu i ogromnej dyscypliny, poziom cukru potrafi być nieprzewidywalny jak burza - gwałtowny, trudny do zatrzymania.
To wykańcza.
Nie tylko fizycznie.
ale także psychicznie.
Ta nieprzewidywalność sprawia, że trudno mi skoncentrować się w pracy, spokojnie zasnąć czy zaplanować dzień bez obaw.

Dlatego tak bardzo potrzebuję pompy insulinowej o zamkniętym obiegu.
To urządzenie, które współpracuje z sensorem i samo (w większości przypadków) reguluje podaż insuliny, dzięki czemu, chroni mnie ona przed hipoglikemią i hiperglikemią.

To więcej spokoju.
Mniej strachu.
I ogromna szansa, by odzyskać kontrolę nad codziennością.

Niestety, w Polsce osoby po 26. roku życia nie mają prawa do refundacji pompy. Koszt zakupu całego zestawu - pompy, transmiterów i sensorów - to dla mnie ogromna kwota, której nie jestem w stanie pokryć sama.

Cukrzyca to choroba, od której nie można wziąć urlopu.
Cukrzyca towarzyszy mi zawsze: w pracy, w podróży, podczas treningu i w środku nocy.
Wymaga ode mnie nieustannej czujności, planowania, liczenia, podejmowania decyzji. To jak niekończąca się praca na pełen etat – bez dni wolnych, bez zwolnień, bez taryfy ulgowej. I choć się nie skarżę, to bywają dni, kiedy zwyczajnie brakuje mi sił, a codzienna walka przytłacza bardziej niż zwykle.

A to nie jedyna choroba, z którą się mierzę.
Mam także niedoczynność przysadki mózgowej, chroniczną bezsenność, niedoczynność jajników, niedosłuch, AZS i wodogłowie normotensyjne – każde z tych schorzeń wymaga leczenia, leków, konsultacji.
Mimo to, jestem wojowniczką. Staram się codziennie żyć najlepiej jak potrafię i nie pozwalam chorobie zdefiniować mojej codzienności.

Ale dziś, bez Was nie dam rady.
Dzięki Waszemu wsparciu mam szansę wrócić do normalności – do spokojnych poranków, koncentracji w pracy i do bezpiecznych treningów.
Wasza pomoc daje mi coś bezcennego – realną szansę na powrót do życia, w którym nie rządzi cukrzyca, tylko ja sama.

Każda, nawet najmniejsza wpłata, to krok w stronę stabilizacji i lepszego jutra.
Każde wsparcie daje mi siłę, by dalej walczyć – z uśmiechem, którego tak łatwo nie tracę.

Z całego serca dziękuję, że jesteś tu ze mną.

Natalia 💜

Zebrana kwota pozwoli na zakup pompy, transmitera, osprzętu, a także kilku sensorów na start.