Wyroki za brak miłości

Ośrodki poprawcze pomagają mi zrozumieć skazanych w zakładach karnych. Jedne i drugie miejsca odwiedzam w ramach wolontariatu.

"Bałam się kiedy przytulał mnie pijany ojciec, bo zawsze miał w kieszeni scyzoryk. Kroił nim mięso, przebijał opony na parkingach i wbił sąsiadowi w brzuch. Pierwszy raz wzięłam amfetaminę w wieku dwunastu lat, podczas Wigilii. Ojciec przyniósł, rozsypał na stole, zrobił kreski i powiedział: Smacznego! Wesołych Świąt!

"W domu na ścianie wisi młotek. Ojciec czasami katuje nim matkę do nieprzytomności. Boje się, że kiedyś ją zabije. Często uciekaliśmy przed nim w nocy. Nie raz zimą, w piżamie, bez butów."

"Nigdy nie byłam z tatą w zoo. On zabierał mnie na działki i nauczył otwierać zamki w altankach. Pozwalał zabierać co mi się spodoba. Zabierałam kubki. Lubię kubki- to moje trofea. Trudno mi przestać kraść. Dla innych to zło, a w moim domu to normalność."

Kiedy wchodzę do zakładów karnych, często spotykam wyrośnięte wersje wyżej wspomnianych przykładów. Wielu z nich odsiaduje wyroki za nigdy nie okazaną im miłość...

Podczas spotkań moje (nieocenzurowane) świadectwo i adoracja.

Prowadzę modlitwę, oddając Jezusowi całe ich życie. Zaczynam od dzieciństwa. Od małego, często przerażonego chłopca, teraz pod przykrywką agresywnego twardziela.

Kątem oka widzę, jak wycierają smarki, a łzy niczym grochy kąpią na podłogę. Na końcu zachęcam, by podeszli przed Serce Boga i oddali Mu swoje życie. Idą. Klękają.

Czasem nie ma kaplicy, jest salka, rozklekotany stolik, prowizorka. Złoto nie kapie z sufitu jak w Licheniu. Patrząc po ludzku jest syf, a pośród tej biedy jest On- Miłosierny Bóg, który się nie brzydzi.

Zakłady karne i ośrodki poprawcze odwiedzam już cztery lata. To mój wolontariat. Nie biorę za to kasy. Podróżuję pociągami po całej Polsce, wzdłuż i wszerz. Długo biłam się z myślami, ale zdecydowałam, by prosić Was o wsparcie tych akcji.