Dola w niedoli

Dola – takie imię dostała na nowe życie po odebraniu jej 19.12.2022, przy kilkunastostopniowym mrozie, przez inspektorki z Fundacji La Fauna.
 Łańcuch, nieocieplona, dziurawa buda, smród, brud i 10 kg niedowagi :(

Imię wymyśliłam jej sama niedługo po tym, jak jedna z inspektorek wrzuciła zdjęcie z Dolcią zaraz po interwencji.
 Był środek nocy, a ja leżałam w łóżku i scrollowałam Facebooka. Na widok tej foty zamarłam i tak mocno zabiło mi serce, i tak bardzo zabrakło mi tchu, że w sekundzie wiedziałam, że to mój Pies.

Już następnego dnia miałyśmy wszystko ustalone w sprawie adopcji.

Przed nami malowało się długie, wspólne życie i plany, że pokażę Dolci, jak to jest mieć „życie jak w Madrycie” i być kochanym, zaopiekowanym i otoczonym troską psem.
Fantastyczny plan, lepszego nikt by nie wymyślił.
To nasze pierwsze spotkanie:

W międzyczasie Dolcia została wykąpana jakiś milion razy, wystrzyżona z filcu, który budował się na jej futrze przez 4 lata, odrobaczona, ale było też coś, na co ciągle nie było diagnozy i na co ciągle nie dawały rady przeróżne antybiotyki: kaszel, omdlenia i nawracające biegunki.

Kiedy pod koniec stycznia wylądowała u mnie już na stałe, ruszyłyśmy z naszymi wetkami z diagnostyką wykluczającą. Krew, kupy, RTG, USG, wszystko, co się dało.

O ile głównego winowajcę biegunek już znamy (bakteria hemolityczna E.Coli), o tyle kaszel i omdlenia wciąż się utrzymywały, mimo że osłuchowo wszystko było ok, ale prawe płuco na USG i RTG wyglądało podejrzanie nieładnie.

I tak Dolcia dostała skierowanie na tomograf, po wynikach którego nie mogę pozbierać się do dzisiaj. Podczas badania udało się zrobić biopsję z płuca, z której w wynikach wyszedł rak złośliwy. Opis tomografu przyszedł 16.03.2023 – rak umiejscowiony w prawym płucu, obecne przerzuty do płuca lewego.

Wczoraj, 20.03.2023 byłyśmy na pierwszej wizycie onkologicznej i wiem już, że choroby nie cofniemy, ale musimy spróbować ją przyhamować, dlatego Dolcia dostała wczoraj pierwszą dawkę Palladii (lek eliminujący komórki nowotworowe przerzutowe i upośledzający zaopatrzenie guzów w krew).

Póki co Dola czuje się dobrze, więc jeśli ten stan się utrzyma, musimy się liczyć z dodatkowymi kosztami leczenia (leki + suplementy + kontrolne badania) na poziomie ok 1500 zł miesięcznie. Uśredniam tu koszty Palladii, suplementów i wspomagaczy.

Całą resztę ogarniam sama i nie śmiem nawet w tej kwestii prosić o Waszą pomoc, ale w tym spowalnianiu raka błagam Was o wsparcie. Nie były to koszty, z którymi się liczyłam.
 Moja decyzja o posiadaniu psa była błyskawiczna, ale dojrzewałam do niej latami i byłam na tą decyzję i jej konsekwencje gotowa.

 Nie byłam jednak gotowa na sytuację, w której mój ukochany, ledwo co przygarnięty i uratowany z totalnej beznadziei pies, wybiera się już powoli na tamten świat, a jedyne, co mogę zrobić, to spróbować powiedzieć:
 - Dolciu, chodź, jeszcze tu ominęłaś krzaczek do powąchania,
 - Dolciu, a tu jeszcze nie wąchnęłaś tej trawki,
 - Dolciu, a może teraz, zamiast iść przed siebie, to się poprzytulamy, a potem jeszcze musisz to drzewo powąchać koniecznie, bo mi się wydaje, że na nim jest jakaś ważna wiadomość,
 - Dolciu, a może teraz przytulaski?
 I może mnie posłucha i zostanie tu ze mną trochę dłużej.

I może jakoś dzięki temu, i dzięki Waszej pomocy, spowolnię ten syf, który próbuje zniszczyć jej organizm.

Ten pies zasłużył na długie i cudowne życie, ale już wiem, że to pierwsze jest nierealne.
 Dlatego skupiam się na zapewnieniu tego drugiego, żeby wiedziała, co to bezpieczeństwo, ciepło i bezwarunkowa miłość.
 Żeby wiedziała, jak to jest wykopyrtnąć się przy matce na kołdrze, jak to jest kolaborować z kotami w odpowiedni sposób, by matka nie dowiedziała się o kradzieży mięsa, jak to jest nie mieć pustego, rzężącego z głodu brzucha.

Dola waży dziś (21.03.2023 r.) 40.5 kg.
 Czuje się dobrze.
 Kaszle umiarkowanie, nawet mniej niż wcześniej.
 Pobolewa ją czasami brzuszek, ale natychmiast wchodzę z lekami, więc wszystko pod kontrolą.
 Jest przecudownym psem pełnym miłości do ludzi i innych zwierząt.
 I kocham ją jak stąd na księżyc.

I dlatego ośmielam się prosić Was o pomoc w jej leczeniu.
 Sama po prostu nie dam rady :( A jej należy się wszystko, wszystko, czego nie miała dotychczas, a co dostaje ode mnie dzień w dzień.
 I oby tych dni zostało nam więcej niż mniej <3