Kózka zbiera na leczenie

Nie potrafię przejść obojętnie obok stworzenia, które potrzebuje pomocy. Najczęściej potrzebują tej pomocy koty, których wiele kryje się pod śmietnikami, na placach budowy, w działkowych szopkach i pod Twoim samochodem.

Największe szczęście mają te, które nie boją się człowieka. W takim wypadku mogą zwrócić na siebie uwagę i swoim urokiem przekonać kogoś do okazania odrobiny serca. Jednak nie jest to pewne. Czasami takie proszące o uwagę kotki mogą otrzymać jedynie okazyjnego kopniaka pod sklepem.  Albo mogą kochać ludzi tak bardzo, że będą codziennie przychodzić na dworzec PKP, żeby tylko dostać namiastkę atencji od ludzi, którzy spieszą się do pracy, albo do szkoły.

Takim kotkiem była Kózka.

Przyszłam na dworzec i zobaczyłam maleństwo, które kręciło się na torach, nie zwracając uwagi na zbliżający się pociąg. Nie pozostawiła mi wyboru, przytuliłam do serca i zabrałam w podróż do domu. W pociągu spała mi na kolanach, w drodze z dworca próbowała się wyrwać, bojąc się każdego napotkanego psa. 

Dotarłyśmy do domu, a ona nakarmiona i zaopiekowana okazała się cudownym kociakiem, który do szczęścia potrzebuje tylko ludzi i dużo jedzonka. Jest jeszcze dzieckiem, ma około 7-8 miesięcy, chce się bawić i przytulać na zmianę. I jeść, dużo jeść. 

Kózka nie jest pierwszym kotem, którego zabrałam z ulicy. Nie jest pewnie też ostatnim. Potrzebuję pomocy w wyleczeniu Kózki z kociego kataru, co jest priorytetem. Potem będę potrzebowała funduszy na sterylizację i szczepienia. 

Kózka ważyła 2,2 kg, jest wychudzona, ma syndrom głodu i cierpi na chorobę sierocą. Jest zawirusowana, ma zapalenie spojówek. Chcę, żeby mogła wyzdrowieć i cieszyć się długim życiem na kaloryferze i kolanach, z pełnym brzuszkiem. 

Dlaczego Kózka? Bo zamiast miau, mówi mee. Taki jej urok, jest niesamowita.