By dotrzymać słowa

Zycie mojego syna to ciągła walka , ból , wysiłek , ale i determinacja . Od pierwszego oddechu Fabianka po dzień dzisiejszy wykraczamy ponad jakiekolwiek prognozy dotyczące skutków zatrzymania w okresie okołoporodowym .
Gdyby dziś 6 cio letni Fabianek miał zdefiniować swoje doczesne życie to brzmiałoby to następująco 

,,Mimo że najpierw miałem nie mieć szans aby przeżyć , to przeżyłem , mimo że odszedł mój brat i opuścił tata , wytrwałem , na przekór wszystkim rokowaniom jestem , rosnę w siłę i dokonuje cudów ,,

Mój syn urodził się z szeregiem upośledzeń organów i wylewem w wyniku którego, lewa półkula mózgu przestała funkcjonować , obrzęk wielonarządowy i deformacja serca , retinopatia wcześniacza , ale mimo to od początku byliśmy świadkami cudów , i niewytłumaczalnych zjawisk jakie fundował nam ten młodzieniec , i większość zmian które stanowiły zagrożenie życia ustąpiły a narządy z czasem powrócimy do normy ( oprócz uszkodzenia mózgu ) ale i ten przechytrzył deficyty i przekierował większość funkcji z uszkodzonej półkuli na zdrową, mimo ciągłego przygotowywania mnie na najgorsze scenariusze , żadna zła prognoza się nie sprawdziła i po 70 dniach intensywnej terapii w końcu wróciliśmy do domu , we dwójkę , zamiast w czwórkę.
Początki naszej wspólnej egzystencji to jeden wielki chaos gdzie ,walka o zdrowie syna przeplatała sie z depresja i żałobą po śmierci  brata bliźniaka  Fabianka  ,brak rodziców i rodziny po raz pierwszy wywołał we mnie tak ogromny żal i smutek, jak zawsze ze wszystkim  sobie radziłam wtedy jak nigdy dałabym wszystko by ktoś przy mnie był .
Był Fabianek , on mnie nie zostawił ( nie wiem kto bardziej kogo wspierał tak naprawdę i kto bardziej kogo ratował ?)
Nie było dnia w którym nie podejmował walki , mimo iż ta sprawiała tak ogromny ból , on walczył za nas oboje.
Sprawił ze nie czekałam na cud nie karmiłam się nadzieja , zbudował we mnie niezachwianą wiarę ze coby nie mówili i jak by to było niemożliwe to on i tak wykroczy poza wszelkie ludzkie pojmowanie .
Szliśmy  w siłę każdego dnia , byliśmy zmotywowani i nakręceni aby łamać niemożliwe i stać się sprawcami własnego cudu .
W między czasie sprzedawałam wszystko co przez moje 37 letnie życie udało mi się wartościowego zgromadzić , to był czas który pokazał mi ze nie ma większej wartości jak zaszczyt bycia jego mamą, i bezcenności tego stanu i jedności jaką stanowimy .
Dziś po 6 latach nie mam już nic co mogłabym spieniężyć ,zupełnie nic , ale mam syna który jest wszystkim tutaj dla mnie.

To co zapewnia nam szpital w ramach rehabilitacji to 2h tygodniowo , wszelkie zabiegi , masaże , i inne techniki rehabilitacyjne , do tego wielospecjalistyczna opieka medyczna była pokrywana  z własnych środków , dziś muszę ograniczać potrzeby do minimum a mimo to ciagle wybieram z czego zrezygnować , na które zajęcia czy tez zabieg nie pójdziemy .
Poczucie bezsilności , beznadziei oraz potworna frustracja przygniata mnie każdego dnia  .
Czuje ze zawiodłam , w momencie w którym tak ważna jest praca na pełnych obrotach której efekty dziś widać gołym okiem a ja wyczerpałam pomysły i możliwości , czuje ze odbieram własnemu dziecku szanse na samodzielność , oraz możliwość doświadczania życia w pełni nieograniczonego i pełnego radości , by wiedział ze cały tej jego wysiłek , i determinacja była po coś  , myśl ze mnie kiedyś zabraknie dziś jest bardziej przerażająca niż kiedykolwiek .
Gdyby ktoś mi powiedział 10 lat temu ze będę prosić o pomoc , nigdy bym w to nie uwierzyła , gdybym mogła chociaż pracować to mogłabym podwoić swoje dochody jakie mam ze świadczeń obecnie .
Kiedyś marzyłam o domu z basenem dziś moim marzeniem jest dotrzymać słowa danego mojemu dziecku ,, ze jeszcze pójdziemy na boisko kopać piłkę ,,