Czterej pancerni na ratunek

Cześć, 

Mam na imię Marta. Jestem opiekunką ponad dwuletniego owczarka niemieckiego o imieniu Ares.

Jak na boga wojny przystało, Ares lubi niszczyć niektóre rzeczy i tak też się stało z jego ulubioną zabawką piłką. Rozgryzł ją na małe kawałki i połknął. Od tego nasza stresująca przygoda się zaczęła. Przez trzy tygodnie jeździliśmy do weterynarza z ciągłymi wymiotami, brakiem apetytu, apatią. Jeden dzień był dobry następna dwa tragiczne i tak w kółko. Powiększona śledziona, niewydolność trzustki, zapalenie trzustki... Ares schudł 10kg, gdy udało nam się wyleczyć i zmniejszyć śledzione plus dodatkowo zostały z niego skóra i kości, w końcu zobaczyliśmy jelita i było już pewne co się z nim działo. Piłka blokująca jelita, dwa razy wieksza niż średnica jelit. Wszystko nabrało sensu, skąd te przypadkowe wymioty czemu raz było dobrze, a raz źle, piłka się przesuwała. Na następny dzień od razu była zaplanowana operacja laparotomii i usunięcia piłki. Okres pooperacyjny był ciężki, ból psa, piski, płacz, infekcja rany bakteriami coli i gronkowca, ale było coraz lepiej zaczął jeść, pić, udało się przybrać na wadze prawie dwa kg już. Aż minął drugi tydzień i Ares znowu wymiotuje, nie może się wypróżnić. Wszystko zaczyna się od nowa dziać apatia, ból. Jedziemy do weterynarza, u którego i tak jesteśmy codziennie na kontrole. Wyniki krwi w porządku, zapalenie jelit po takiej operacji nadal widoczne, ale nic czym musimy się martwić, szukamy przyczyny. Weterynarz stwierdza podrażnienie żołądka i wypisuje nas, odmawia wykonania USG, o które prosiłam ("bo nic nie będzie widać"). Znam mojego psa i z nim nie było dobrze. Na następny dzień jedziemy do innego weterynarza i pierwsze co robimy to USG, płyn w jamie brzusznej, coś blokuje jelita, zapalenie otrzewnej. Słyszymy, że zostały nam godziny. Z każdą chwilą Ares z brykającego głupolka marnieje w oczach, ledwo podnosi głowę, nie mówiąc już o stanięciu na własnych nogach. Jedziemy do Poznania do kliniki całodobowej (jest niedziela). Od razu skierowany na laparotomie, nie ma wątpliwości, że coś jest w brzuszku. Na tym etapie Ares jest jak worek ziemniaków prawie bez życia, operacji może nie przeżyć, ale i bez niej nie ma szans. Okazało się, że znaleziono kawałek piłki, która nie została usunięta przy pierwszej operacji, doszło do perfaracji jelita (przebicia), cała zawartość wylewała się do jamy brzusznej. Rokowania bardzo ostrożne, a rodzinie pękają serca. Ale Ares to bóg wojny, on się łatwo nie poddaje i chce wrócić do domu. Przeżył operację, przeżył pierwszą noc i pierwszy dzień. Obecnie jesteśmy na dniu drugim, u Aresia powstała odma podskórna, ale nadal walczymy i zrobimy wszystko, aby wrócił do nas na święta. Cena nie gra roli. 

Do tej pory w przeciągu trzech tygodni na leczenie wydaliśmy 5 000 złotych. Klinika z opieką całodobową, w której Ares obecnie się znajduje i będzie przez najbliższy tydzień szacuje koszty na wysokość 10 000 złotych. Wraz z rodziną zapłacimy każdą kwotę, aby Aresik wrócił do nas cały i zdrowy, ale sami potrzebujemy pomocy, aby te długi spłacić. Będziemy wdzięczni za każdą złotówkę, która przybliży nas do celu. Po powrocie czeka nas długi okres rekonwalescencji i kontrol weterynaryjnych, które dołożą kolejne koszty leczenia. Wierzymy, że sobie poradzimy z regularnymi wydatkami, niemniej jednak nie jesteśmy w stanie w przeciągu kilku dni zaopatrzyć się w kwotę kilu tysięcy złotych bez brania kredytu.

Poniżej przedstawiam wypis z dnia 24/11 kiedy miał pierwszą operację. Kolejne wymioty pojawiły się 12/12, 17/12 był operowany ponownie, wypisy i dokumentację dostanę przy odbiorze psa z kliniki, stąd ich brak na chwilę obecną. Ares dalej walczy o życie, więc i my walczymy, aby zapewnić mu każdą możliwą w tym pomoc. Bardzo prosimy o wsparcie.