Walczymy o życie Lucka

Ktoś go potrącił. Wiedział o tym. I pojechał dalej.

A on leżał na ulicy, bo nikt nie uznał, że jego życie jest ważniejsze niż dojazd do domu.

Została cisza po uderzeniu. I kot, który nie był już w stanie się podnieść. Leżał na zimnej drodze z pyszczkiem, który nie potrafił już wołać, i łapką, która przestała go nieść, unieruchomiony bólem tak wielkim, że ciało po prostu się poddało.

A obok droga prowadziła dalej. Samochody mijały go jeden po drugim. Ludzie jechali do domów, do ciepła, do swoich spraw, do miejsc, do których musieli zdążyć. Każdy kolejny metr był decyzją, żeby nie widzieć.

W niedzielę jedna osoba się zatrzymała. Zabrała go z asfaltu i zawiozła do lecznicy. Dopiero wtedy wyszło na jaw, jak poważne są obrażenia: połamana szczęka i złamana przednia łapka.

Dzisiaj zadzwoniła do nas. I wtedy zaczęło się szukanie. Telefony, rozmowy, cały dzień prób znalezienia miejsc, które podejmą się leczenia tak ciężkich urazów. Wiemy, że czekają go dwie operacje, bardzo skomplikowane i bardzo kosztowne. Przy takich kwotach lecznice muszą mieć środki zabezpieczone z góry, w przeciwnym razie odmówią wykonania zabiegów. A my nie możemy pozwolić, by czekał tygodniami w bólu tylko dlatego, że pieniądze jeszcze się nie znalazły.

Kotek jest teraz w lecznicy. To jest cały jego świat w tej chwili. Światło nie gaśnie, dźwięki nie cichną, w powietrzu unosi się zapach strachu i bólu. Dostaje leki, więc jego ból na moment słabnie, ale nie znika i wraca jak fala, która odpływa tylko po to, by uderzyć znowu. Ten ból zabiera mu siły i chęć jedzenia, a obce miejsce dodatkowo budzi strach, który razem z bólem odbiera mu chęć do życia. Bardzo chcemy zdążyć z obietnicą pomocy, zanim jego ciało nie uniesie już więcej.

Przed nami bardzo drogie leczenie, którego nie da się rozłożyć w czasie, bo on tego czasu po prostu nie ma. Zbiórkę zaczynamy od 8 tysięcy złotych, wiedząc, że to realny próg, od którego można zacząć działać. Każda wpłata to konkretna pomoc, a każde udostępnienie to szansa, że ta historia dotrze do kogoś, kto zechce dołożyć swój fragment do ratowania jego życia. W takich chwilach leczenie zaczyna się tam, gdzie ktoś decyduje, że to nie jest kolejna historia do przewinięcia dalej.

Koteczku. Lucjusz, Lucek. Od lux – światło. Dajemy Ci imię, żebyś nie był już bezimienny. Jako małe światło nadziei na lepsze dni.