Gdyby Kubuś umiał mówić...

Gdyby Kubuś umiał mówić, jego historia byłaby szeptem o bezdomności, porzuceniu i strachu. O dniach, w których chłód bolał bardziej niż głód. O nocach spędzanych gdzieś między drogą a polem, pod gołym niebem, gdy ziemia oddycha już zimą, a wiatr nie pyta, czy masz gdzie się schronić.Całe jego dotychczasowe życie to tułaczka. Nie wiemy, co jadł. Nie wiemy, gdzie spał. Wiemy tylko, że był niewidzialny. Mijały go setki oczu – nikt nie widział. Nikt nie wyciągnął dłoni.

Kilka dni temu świat na chwilę się dla niego zatrzymał. W przygranicznym rowie, skulony, zmarznięty i brudny, siedział on – mały kot z ogromnym ciężarem na barkach. Znalazła go nasza znajoma. Gdy spojrzał na nią oczami pełnymi prośby, bólu i lęku, wiedziała jedno: nie może odejść. Zabranie Kubusia do domu było odruchem serca.

Ale serce szybko zderzyło się z rzeczywistością. Kubuś był chory. Osowiały. Smutny. Cichy. W gabinecie weterynaryjnym padły słowa, które potrafią odebrać oddech: leczenie będzie długie i drogie. Zamęt w głowie, bezradność, strach – bo jak pomóc, gdy brakuje środków? Wtedy pomyślała o nas. Zadzwoniła. Opowiedziała. Poprosiła.

Od wczoraj Kubuś jest pod naszą opieką. 

Dziś trafił do dyżurującej przychodni i został przyjęty do tzw. kociego szpitala. Brzuszek bardzo duży, pierwsze badania, pierwsze podejrzenia… i diagnoza, która za każdym razem powala nas na kolana: FIP.

Podjęliśmy leczenie. Walczymy.

Nie znamy całej historii Kubusia. Nie wiemy, ile dni chodził głodny. Ile nocy przesiedział skulony ze strachu. Ile razy ktoś go minął, nie widząc. Wiemy tylko jedno — on bardzo długo był sam.

Dziś już nie jest niewidzialny. Dziś ma imię. Dziś ktoś wreszcie walczy o jego życie.

Diagnoza FIP jeszcze niedawno oznaczała brak nadziei. Dziś oznacza walkę — trudną, długą i bardzo kosztowną, ale możliwą do wygrania. Podjęliśmy leczenie natychmiast, bo w takich przypadkach nie ma czasu na wahanie. Każdy dzień, każda dawka leku, każde badanie to krok w stronę życia… albo krok za późno.

Kubuś jest zmęczony. Jego małe ciało toczy walkę, której nie powinien toczyć żaden kot. A jednak walczy. Bo chce żyć. Bo zaufał nam — ludziom, którzy wreszcie go zobaczyli.

Dziś to my jesteśmy jego głosem. I dziś bardzo Was potrzebujemy.

Bez Waszej pomocy nie damy rady. Leczenie FIP to ogromne koszty: leki, hospitalizacja, diagnostyka, kontrolne badania. Każda wpłata — nawet najmniejsza — to realna pomoc. To kolejna dawka leku. Kolejny dzień walki. Kolejna szansa.

Prosimy — pomóżcie Kubusiowi wygrać życie.

Udostępnijcie jego historię. Wesprzyjcie leczenie. Bądźcie częścią cudu, który właśnie próbujemy napisać.

Bo Kubuś już wystarczająco długo był sam. Teraz zasługuje na przyszłość.