Pełna miska dla kotełków

Mam na imię Marta. Pewnego dnia na mojej drodze stanął prześliczny bury kotek bez oczka. Tak bardzo i tak szybko ujął moje serce, że postanowiłam mu pomóc. Na ten czas, jedyne co mogłam mu zaoferować to codzienne dokarmianie. Bardzo szybko okazało się, że Oczko (tak go nazwałam) nie był sam. W jego bezdomnej niedoli towarzyszył mu drugi kotek - Czarnulek. I tak przez dwa lata dokarmiałam te dwa cudne koteczki. Do tej kochanej dwójki doszedł kolejny kotek. Tak, kolejny. Jak mam odmówić kolejnej kociej biedzie pomocy, choćby w postaci jedzenia. Zwłaszcza, że trzeci nieszczęśnik, jak zaczął przychodzić na jedzenie, był bardzo chudy. Dostał imię Blondyn. 

Może nasunąć się pytanie, dlaczego nie przyjęłam tych kotów pod swój dach albo chociaż nie znalazłam schronienia dla nich. Otóż, w mieszkaniu mam już dwa koty. Jeden z nich został uratowany z ulicy. Mieszkam z rodziną - ja i trzy osoby - w niedużym mieszkaniu. Do tego za kilka tygodni urodzi mi się dziecko. Naprawdę nie jestem w stanie wziąć tych kociaków do siebie. Szukałam dla nich domu - pytałam znajomych, rodziny. Wstawiałam posty w sprawie domku, ale nikt nie chce im pomóc (albo nie może). Nie chcę oceniać.
Nie prosiłabym Was o pomoc, ale zwyczajnie koszty jedzenia dla kotów powoli zaczynają mnie przerastać. Tak bardzo chciałabym znaleźć im domek, ale jedynie, co mogę im zaoferować to dokarmianie. Codziennie się zastanawiam, czy będą wszystkie. Jak któregoś nie ma, to bardzo się martwię. Możecie mi wierzyć lub nie, ale bardzo mi zależy, żeby im pomóc, tylko nie wiem jak. Schronisko w moim mieście jest przepełnione. Poza tym, bardzo często panuje tam koci katar i inne groźne kocie choroby. Nie chcę, żeby tam umarły.
Będę wdzięczna za każdą złotówkę.  

Pozdrawiam wszystkich zwierzolubów ❤