Walka Rubika z paskudną chorobą

Rubika przywieźliśmy z jednego z naszych wyjazdów w Polskę. Był brudny i zapchlony. Zadbaliśmy o niego i odtąd zawsze było go wszędzie pełno. Gdy wracaliśmy z pracy, z zakupów, córka ze szkoły, on już w oknie czekał, jakby nas wyczuwał z odległości 100m i z prędkością kosmiczną biegł do drzwi. Uwielbia zrzucać myszki z krzesła, bawić się wędką z myszką, aportować myszki, wskakiwać na drugą półkę szafy i tam zasypiać (śmiejemy się, że zajmuje apartament 2 w szafie). W nocy śpi z nami w łóżku („nie pozwolę, aby spał z nami w łóżku, absolutnie! Wykluczone!” darłam się, gdy tylko go przywieźliśmy, ale jego urok osobisty pozwala przekraczać wszelkie granice), wtulony w moje kolana. A w nocy budzi się, włącza swoje mruczenie i od nóg z lewej strony wzdłuż ciała idzie mrucząc, zatrzymuje się przy mojej twarzy i daje buziaczki jakby budząc „matka jeść!”, zatem idę z nim do kuchni, otwieram lodówkę, wyciągam karmę, nakładam do miseczki i patrzę, czy ładnie je. I tak czasami 2-3 razy w nocy. Tylko mnie – nie córkę, choć to jej kotek, nie męża, choć to on pozwala mu na wszystko, tylko mnie budzi i noskiem trąca „mama jeść, chodź do kuchni”. Córka wyprowadza go na smyczce na spacery, na chłodne dni zakupiła specjalne futerko… Rubiś sypia u niej na łóżku, gdy jest w szkole. Uwielbia mięso surowe i gdy mielimy je – potrafi z końca domu przytupać i dostojnie ocierać się o nogi „daj mi, no daj, daj mi kawałek”. Ma akcje, że zrywa się i biega po domu między oknami, jakby myślał, że ptaszki upoluje. A jak się zezłości lub usłyszy, że psy głośno szczekają biegnie pod drzwi  i warczy.

 Gdy wyjeżdżaliśmy na weekend, na urlop zawsze zostawał z moją niepełnosprawną Mamą. Był smutniejszy, ale na nasz widok wracał do brykania i harcowania. Tym razem, po naszym sierpniowym urlopie, było inaczej – dużo spał po 22-23godziny, chował się pod łóżkiem, nie jadł, był apatyczny,  osowiały i taki nie swój.

Szybka wizyta u weterynarza i… tu się okazało, że kot ma gorączkę 40,5stopnia, powiększone węzły chłonne. Z pobranej krwi wyniki koszmarne, USG wykazało płyn w otrzewnej… Waga spadła Rubikowi o 1,2kg… kot się przelewał przez ręce… diagnoza: wirusowe zapalenie otrzewnej, czyli FIP. Dostał antybiotyk, kroplówkę wzmacniającą. 

Dla nas szok i niedowierzanie, bo bez trudno dostępnego i drogiego leku może nie przeżyć. Mój koci syneczek? Absolutnie nie – chcemy mu pomóc, chcemy walczyć o jego życie, razem z nim. Bo Rubik ma dopiero 2 lata i jest naszym domownikiem. 

Dotarliśmy do ludzi, którzy też mają kotki z tą podstępną, paskudną wirusówką! lub które już ozdrowiały po tym leku. Zatem jest nadzieja! Jest szansa! Niestety leczenie jest dla nas koszmarnie drogie i trwa prawie 3 miesiące, potem obserwacja. Na te pierwsze kilka dni zakupiliśmy ampułkę, ale nie stać mnie i mojej rodziny na tak długotrwałe leczenie kota.

Dlatego bardzo proszę o pomoc, o wsparcie naszego kotka w leczeniu. 

Dobro powraca.