Mam złamany kręgosłup. Lusia.

AKTUALIZACJA: 23 LISTOPADA 2021

Czy pamiętacie o Lusi? 

Jutro jedziemy na kontrolę po operacji i wygląda na to, że etap szpitalnego leczenia się zakończy.

Obecnie sunia przebywa na terapii rehabilitacyjnej w UCMW w Poznaniu, spędzi tam około  2-3 tygodni. 

Dodatkowo  - niestety mocno niedoszacowaliśmy kosztów.  Z tego powodu kwota zbiórki wzrosła  (na razie) do 12 tyś złotych. 

Wpłynęła pierwsza z większych faktur do zapłaty... 

Bardzo prosimy o pomoc! Kwota jest ogromna, a za chwilę będzie trzeba pokryć koszty rehabilitacji.

Wiemy jednak, że robimy dla niej wszystko, co możemy, jest cały czas w najlepszych rękach. 

Pilnie szukamy domu dla Lusi, nie wiemy co dalej, gdy rehabilitacja dobiegnie końca... ona nie może wrócić do schroniska.

Kolejne informacje niebawem. Trzymacie kciuki?!

***********************************************************************************

Za chwilę poznasz historię, która niestety wydarzyła się naprawdę. Opowieść o znieczulicy, braku odpowiedzialności, bólu i walce. O nieprawdopodobnej chęci życia...

Poznaj Lusię.

Cofnij się myślami do piątkowego 15 października 2021 roku, późne godziny wieczorne... Pamiętasz, co wtedy robiłeś? Może balowałeś na imprezie, spędzając czas w miłym towarzystwie. Może tuliłeś do snu dziecko. Może relaksowałeś się przed telewizorem. A może byłeś w pracy? Może spacerowałeś z psem. A może czytałeś książkę?

Lusia wtedy drżąca z bólu, wymiotująca, brudna i zdezorientowana leżała na ulicy Szkolnej we Wrześni. Przed chwilą z impetem wjechał w nią samochód. Kierowca nawet nie wychodzi z pojazdu i jedzie dalej, pozostawiając psa na pewną śmierć. 

Na szczęście całe zdarzenie widzi pani Magda, która bez namysłu rzuca się psu na pomoc.  Czy gdyby nie ona, po leżącej na ulicy bezwładnej Lusi przejechałby kolejny samochód?... 

Pani Magda zawiadomiła stosowne służby i zawiozła psa do gabinetu weterynaryjnego, w którym sunia spędziła noc. Następnego dnia sparaliżowana w dolnej części ciała jeszcze wtedy bezimienna, trafiła do schroniskowej separatki. Spędziła tam dwa dni, bo pani Magda nie mogła przestać o Lusi myśleć. 

Luśka więc zyskała nową ciocię, miłość i opiekę w prawdziwym, choć tymczasowym domu. Czy to pierwsza jej prawdziwa ciocia w życiu? Jak to się stało, że biegała sama w piątkowy wieczór po ulicy bez nadzoru? Dlaczego nikt jej nie szuka? Gdzie pędziła? Skąd się tam wzięła? Nie poznamy prawdopodobnie odpowiedzi na te pytania.

Od początku było wiadomo, że stan suni jest bardzo poważny. Podejrzenie urazu kręgosłupa z przerwanym rdzeniem. Niestety nawet tak poważnie ranny pies nie zasłużył na delikatne traktowanie w bidulu i był przewożony na kolejne badania w sposób niewłaściwy, po prostu targano Luśkę pod pachą, nie dbając o jej odpowiednie ułożenie...

Na szczęście Luśka wydostała się ze schroniska do domu nowej ciotki.

Odtąd zaczęła się prawdziwa walka. 

Podsunięto nam do podpisania zgodę na eutanazję. Tak, jeśli będzie trzeba, pomożemy Lusi godnie i bez bólu odejść... Zrobimy to, co będzie dla niej najlepsze. 

A Ty co byś zrobił? 

Czujesz, jak ból rozrywa Ci serce, a z bezradności chce Ci się wyć? Drżą Ci kolana? Łzy spływają po policzkach?....

Stwierdzono trzy krytyczne urazy: złamanie kręgosłupa, przerwanie rdzenia kręgowego i przemieszczenie dysku w miejscu złamania.

Skonsultowaliśmy jej stan z kilkoma najlepszymi specjalistami.

Luśka ma jednak pewien dar. Prawdopodobnie zauważysz go przejrzeniu kilku następnych zdjęć...

Luśka rozkochuje w sobie każdego, kto tylko na nią spojrzy! Ma ogromną wolę walki, jest jak lwica. Próbuje podnosić się na przednich łapach. Rozdaje buziaki każdemu, od kogo wyczuje życzliwość.  Stwarza wokół siebie taką aurę, którą trudno opisać słowami. Ona bardzo chce żyć.  Jest także zdezorientowana i nie rozumie co się dzieje, ale bez mrugnięcia okiem poddaje się wszystkim czynnościom medycznym, jakby czuła, że to jest teraz najważniejsze.

Lekarze z zaprzyjaźnionego szpitaliku decydują o przeprowadzeniu zabiegu stabilizującego kręgosłup. Są zadowoleni z przebiegu operacji. Niedługo będzie można Lusię pionizować i rehabilitować.

Luśka najprawdopodobniej nigdy nie będzie samodzielnie chodzić, dlatego będzie potrzebowała wózka inwalidzkiego (zdjęcie poglądowe).

Wyobraź sobie tę trudną drogę: porzucona i pozostawiona na ulicy jak śmieć, wyrok kalectwa, rozważania o eutanazji, leczenie, operacja, rehabilitacja, nowe życie i uśmiechnięta Luśka pędząca swoim nowym bolidem w parku pośród innych psiaków! Wierzymy, że taki będzie kolejny rozdział luśkowej opowieści, ale nie napiszemy go bez Twojej pomocy. 

Opieka nad niepełnosprawnym psem generuje ogromne koszty: operacja, leki, szpital, środki higieniczne, rehabilitacja, wózek...  

Ale co mamy Lusi powiedzieć?

No, to chyba jasne.

Luśka - dzieciaku - walcz, a my zajmiemy się całą resztą!

Opowiedz o dzielnym psie znajomym i trzymajcie wspólnie kciuki, bo Lusia to SUPERHERO!