Ratunek w immunoterapii

Nazywam się Liliana Witerska. Mam 54 lata. Od czerwca 2020 roku choruję na nowotwór złośliwy jajnika. Leczenie odbywa się w Centrum Onkologii w Bydgoszczy.
Po dwóch operacjach – usunięcia narządów rodnych i większości  węzłów chłonnych, wielokrotnie stosowanej chemioterapii, sytuacja została opanowana, lecz nie zakończona. Choroba trwa do tej pory.

W międzyczasie w osłabionym organizmie pojawił się drugi nowotwór - nowotwór złośliwy pięty. We wrześniu 2023 roku przeprowadzono operację usunięcia guza.
Następnie przeprowadzono zabieg przeszczepienia tkanek w celu odbudowy pięty. Niestety przeszczep się nie przyjął. Guz pojawił się ponownie, a rana nie chciała się goić.
Lekarze zaczęli proponować amputację jako ostateczną metodę leczenia. Ostatecznie jednak zastosowano dwukrotnie cykle radioterapii - 20 naświetleń, które niestety nie przyniosły oczekiwanych efektów. Pojawiła się martwica stopy i związany z nią ogromny ból. W lipcu 2024 r wykonano zabieg usunięcia ropnia, jednakże rana i związany z nią ogromny ból nadal pozostał.

Lekarze z Centrum Onkologii ponownie uznali, że najlepszą metodą leczenia będzie amputacja, czego bardzo chcę uniknąć.
Dlatego szukam wszelkich sposobów na uratowanie mojej nogi. Nowoczesna terapia plazmą, następnie od października 2024 r. oczyszczanie i opatrywanie rany w prywatnej klinice Podos w Warszawie sprawiło, że rana wygląda lepiej, jednakże koszty związane z takim leczeniem przerastają domowy budżet. Każdorazowa wizyta w klinice to koszt około 1500 złotych, a rana wymaga oczyszczania średnio raz na tydzień. Także ogrom środków opatrunkowych i przeciwbólowych, których używam na co dzień to także bardzo duże koszty.

Tylko dzięki wsparciu rodziny, przyjaciół i zakładowi  pracy leczę jeszcze stopę. Obecnie pojawiła się szansa leczenia immunoterapią w Warszawie w Narodowym Centrum Onkologii.  
Lekarze twierdzą, że szansa na powodzenie leczenia jest wysoka, niestety koszty leczenia(wizyty w klinice Podos oraz Narodowym Centrum Onkologii) przerastają mnie i moją rodzinę.
Dlatego proszę o pomoc i wsparcie. Obecnie poruszam się na wózku inwalidzkim. Lekarze zabronili mi w jakikolwiek sposób obciążać stopę.
Pomimo tak długiej choroby i ogromnego cierpienia nadal wierzę, że będę mogła jeszcze chodzić i cieszyć się zdrową nogą.