Na leczenie Leosia

Leoś to niespełna roczny kocurek. Urodził się w marcu a my zabraliśmy go do siebie w listopadzie. Jest typowym miziakiem i pieszczochem. Uwielbiał siedzieć na parapecie, nigdy przy tym nie uciekając z domu. 

Dzień przed sylwestrem prawdopodobnie przestraszony wybuchem petardy, zeskoczył z naszego okna na parterze i uciekł. Po codziennych poszukiwaniach, rozsyłaniu ogłoszeń i jednej informacji która zaszczepila w nas nadzieję że nasz kociak się odnajdzie, 15 stycznia otrzymaliśmy informację z okolicznego schroniska że jest tam nasz kotek. 

Pełni radości pojechaliśmy odebrać naszego pupila, po 20 minutach marzniecia przed brama i czekania na pracownika, przyszła pani i poinformowała nas ze kotek nie ma tylnej łapki. Mimo tej informacji cieszylismy się że nasz kotek żyje i będziemy mogli go zabrać do jego domku. Czy miałby 1 łapę czy 4, to nasz członek rodziny. Kociak jak tylko zobaczył nasza trójkę zaraz nas rozpoznał i mimo świeżo amputowanej nóżki wstawał do nas i chciał cię przytulać. Po opuszczeniu izolatki wybuchły emocje. Był płacz szczęścia że nasz kocurek żyje i smutku że przeżył tak okropną rzecz jaką jest amputacja. 

Kociak miał zmiazdzoną kończynę, która zaczynała gnić i niestety nie udało jej się uratować. 

Tylko tyle udało nam się dowiedzieć i tylko tyle z naszej radości pozostało bo zaraz później wkroczyła wściekłość. 

Niemiła pani że schroniska nie chce nam oddać kotka gdyż, twierdzi że to nie nasz kotek bo nie mamy książeczki zdrowia, a kot nie jest zaczipowany. Osądzila młoda parę ludzi, którzy na każdym kroku starają się robić wszystko dobrze, niestety finanse nam nie pozwoliły zaraz po zabraniu kotka na pójście do weterynarza. Zostaliśmy zmieszani z błotem, i zostaliśmy odprawieni z kwitkiem. Jedyna szansa na odzyskanie naszego Leosia jest opłacenie jego leczenia w klinice, oraz dalsze leczenie pod kontrolą schroniska. Kwota ta przewyższa niestety nasz skromny budżet, a dalsze leczenie może się okazać bardzo kosztowne, a jak to powiedziała pani że schroniska "jak go nie będziecie leczyć to wam padnie". 

Byliśmy świadomi że nasz kotek może po powrocie nie być w pełni zdrowy. Miałyśmy najgorsze scenariusze w głowie. Teraz kiedy wiemy że on żyje, chcemy go odzyskać za wszelką cenę. Nasz syn bardzo przeżył jego zaginięcie i kiedy 6 latek powie "Mamo, kiedy będziemy mogli zabrać Leosia do domu" łezka kręci się w oku. 

Każda złotówka jest dla nas cenna. Nigdy nie zdarzyło mi się prosić nikogo o pomoc, ale dla Leosia jestem w stanie schować dumę w kieszeń. Dlatego zwracam się z prośbą o drobną pomoc w odzyskaniu Leosia.