Fifuś rudy, cichy, zapomniany

Był mróz. Taki, co przenika do kości, co trzaska szyby i zastyga w oczach.

Dzwonił człowiek z bloków:

– Kot jest… W krzakach leży… Wyrzucony z klatki. Chyba chory. Chyba nie ma już sił.

Pojechałyśmy.

Nie powiedział nic. Tylko patrzył. Taki rudy, brudny, pokurczony, głodny.

Wzięłyśmy go — jak bierze się garść śniegu, co topnieje zbyt szybko.

Zęby miał popsute. Uszy jak odcięte mrozem albo złością.

Katar. FIV+.

Nazwano go „wolno żyjącym”.

A przecież on tylko chciał… żyć.

Został z nami.

Fifuś. Cichy jak ściana, na której przysiadają wróble. Nie lubi, gdy ktoś dotyka mu uszu – wtedy odwraca wzrok, jakby przypominał sobie coś, o czym wolałby zapomnieć.

Ale poza tym – najczulszy z kocich serc.

Dziś – znów walczy.

Nie je.

W badaniach – anemia, początki zmian w nerkach, podejrzenie alergii.

A my?

Prosimy.

O kilka złotych. O gest.

O to, by ten rudy cień – który kiedyś spał pod krzakiem – mógł jeszcze poleżeć na słońcu.

Nie w bólu. Nie w samotności.

Bo bieda nie hałasuje. Tylko patrzy.

I czeka.